Ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου, ήταν τα πρώτα μέλη της ΕΟΚΑ στα οποία εφαρμόστηκε η θανατική ποινή, και μάλιστα δι’ απαγχονισμού.

Ηταν 10 Μαΐου 1956.  O απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ (Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών) στην αγγλοκρατούμενη Κύπρο, με στόχο την ένωση με την Ελλάδα, ήταν σε εξέλιξη. Το κλίμα ήταν τεταμένο, εξαιτίας της προγραμματισμένης εκτέλεσης των δύο στελεχών της Οργάνωσης, εκείνη την ημέρα.

Οι φυλακισμένοι αγωνιστές, Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, ήταν τα πρώτα μέλη της ΕΟΚΑ στα οποία εφαρμόστηκε η θανατική ποινή, και μάλιστα δι’ απαγχονισμού.

Παρά τις λαϊκές αντιδράσεις, τις εκκλήσεις και τα διαβήματα του Έλληνα πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Καραμανλή, προς τη βρετανική κυβέρνηση και τους διεθνείς οργανισμούς, η εκτέλεση των δύο αγωνιστών δεν ματαιώθηκε.

Ο Μιχαλάκης Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας. Η γενναία στάση τους μπροστά στους δημίους τους και το γεγονός της θανάτωσής τους προκάλεσαν παγκόσμια αντίδραση και κατακραυγή. Την προηγούμενη μέρα (9 Μαΐου 1956) στην Αθήνα, 4 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τις συγκρούσεις αστυνομικών και διαδηλωτών, που ζητούσαν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Προς τιμήν των δύο ηρώων, πολλοί δρόμοι στην Ελλάδα και την Κύπρο φέρουν το όνομά τους.

Ο Μιχαλάκης Καραολής

Ο Μιχαλάκης Καραολής γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1933 στο Παλαιοχώρι Πιτσιλιάς και ήταν το τέταρτο παιδί του Σάββα και της Παναγιώτας Καραολή. Αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας και διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τον στίβο ως αθλητής του ΑΠΟΕΛ. Εντάχθηκε από τους πρώτους στην ΕΟΚΑ και πήρε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα με την ομάδα του Πολύκαρπου Γεωρκάτζη.

Στις 28 Αυγούστου 1955, μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου σκότωσαν τον αστυνομικό Ηρόδοτο Πουλλή, την ώρα που παρακολουθούσε μια συγκέντρωση του ΑΚΕΛ. Ο Παναγιώτου διέφυγε, ενώ ο Καραολής συνελήφθη σε ενέδρα από τις αγγλικές δυνάμεις και φυλακίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας. Στις 28 Οκτωβρίου καταδικάσθηκε σε θάνατο, παρότι η σφαίρα που σκότωσε τον ελληνοκύπριο αστυνομικό προέρχοταν από το όπλο του Παναγιώτου. Οι Αγγλοι δεν του συγχώρησαν ότι κατά τη διάρκεια της ανάκρισης δεν είχε αποκαλύψει τους συναγωνιστές του, όπως αναφέρει το SanSimera.gr.

Ο Ανδρέας Δημητρίου

Ο Ανδρέας Δημητρίου γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1934 στον Άγιο Μάμα Λεμεσού και καταγόταν από πάμπτωχη πολυμελή οικογένεια. Φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυχτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και στη συνέχεια έπιασε δουλειά σε κατάστημα εκρηκτικών και κυνηγετικών ειδών.

Από μικρός αναμίχθηκε στον συνδικαλισμό και διατέλεσε γραμματέας της Συντεχνίας Αχθοφόρων. Νεαρός αγωνιστής της ΕΟΚΑ, πρωτοστάτησε στην αρπαγή οπλισμού από τις κατοχικές αρχές της Αμμοχώστου. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες αντάρτικες ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Στις 22 Νοεμβρίου 1955 κατηγορήθηκε ότι πυροβόλησε και τραυμάτισε στην Αμμόχωστο τον πράκτορα της «Ιντέλιτζενς Σέρβις», Σίντνεϊ Τέιλορ. Συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε θάνατο.

«Του ανδρειωμένου ο θάνατος…»

Η απόφαση για την επιβολή της θανατικής ποινής στους δύο αγωνιστές της ΕΟΚΑ πυροδότησε έντονες αντιδράσεις στην Κύπρο, με το μαθητόκοσμο να διοργανώνει μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις.

Οπως προαναφέρθηκε, την προηγουμένη των εκτελέσεων, η ογκώδης και μαχητική διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα υπέρ του αγώνα της ΕΟΚΑ και της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα κατέληξε σε αιματηρές συγκρούσεις, που είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τέσσερις άνθρωποι και να τραυματιστούν εκατοντάδες άλλοι.

Οι σοροί των δύο απαγχονισθέντων κυπρίων αγωνιστών ετάφησαν σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στον περίβολο των Κεντρικών Φυλακών Λευκωσίας, χωρίς την παρουσία συγγενών και φίλων.

Ο συγκεκριμένος χώρος χρησιμοποιήθηκε για την ταφή των εννέα απαγχονισθέντων από τις βρετανικές Αρχές κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (Μιχαλάκης Καραολής, Ανδρέας Δημητρίου, Χαρίλαος Μιχαήλ, Ανδρέας Ζάκος, Ιάκωβος Πατάτσος, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Στέλιος Μαυρομμάτης, Ανδρέας Παναγίδης και Ευαγόρας Παλληκαρίδης).

Εξάλλου, στο ίδιο σημείο τοποθετήθηκαν οι σοροί τεσσάρων ακόμη αγωνιστών της ΕΟΚΑ που έπεσαν μαχόμενοι για την ανεξαρτησία της μεγαλονήσου (Γρηγόρης Αυξεντίου, Μάρκος Δράκος, Στυλιανός Λένας και Κυριάκος Μάτσης).

Μετά την ίδρυση του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους, το 1960, το εν λόγω «κοιμητήριο» διαμορφώθηκε σε μουσειακό χώρο, τα λεγόμενα «Φυλακισμένα Μνήματα».

Εκεί, προς τιμήν και εις μνήμην των κυπρίων αγωνιστών, δεσπόζει η ακόλουθη επιγραφή: «Του ανδρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δεν λογιέται».

Πηγή:in

.

.

.

.

Η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου είναι αφιερωμένη σε ένα από τα πιο σημαντικά πρόσωπα της ζωής μας: τη μητέρα.

Η Γιορτή της Μητέρας αποτελεί μια ημέρα τιμής, αγάπης και αναγνώρισης προς όλες τις μητέρες για την ανεκτίμητη προσφορά τους στην οικογένεια και την κοινωνία. Πρόκειται για μια γιορτή που μας υπενθυμίζει τον πολυσύνθετο ρόλο της μητέρας – ως πηγή φροντίδας, δύναμης, στήριξης και ανιδιοτελούς αγάπης.

Είναι μια ευκαιρία να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για τις θυσίες, την αφοσίωση και την καθημερινή παρουσία της, που συχνά θεωρείται δεδομένη.

Πότε καθιερώθηκε η Γιορτή της Μητέρας

Η σύγχρονη μορφή της γιορτής ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, έπειτα από πρωτοβουλία της Άννα Τζάρβις.

Το 1908 διοργάνωσε μια τελετή μνήμης προς τιμήν της μητέρας της, επιδιώκοντας να θεσπιστεί μια επίσημη ημέρα αφιερωμένη σε όλες τις μητέρες. Οι προσπάθειές της απέδωσαν καρπούς το 1914, όταν ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Γούντροου Ουίλσον, υπέγραψε διάταγμα με το οποίο καθιέρωσε επίσημα τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου ως εθνική εορτή.

Στην Ελλάδα, η Γιορτή της Μητέρας αρχικά συνδέθηκε με τη θρησκευτική εορτή της Υπαπαντής, στις 2 Φεβρουαρίου.

Με το πέρασμα των χρόνων, ωστόσο, επικράτησε ο εορτασμός σύμφωνα με το διεθνές πρότυπο, δηλαδή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Το μήνυμα της ημέρας Πέρα από τα λουλούδια και τα δώρα, η σημερινή ημέρα μάς καλεί να αναγνωρίσουμε έμπρακτα την αξία της μητρότητας. Ένα απλό «ευχαριστώ», μια αγκαλιά ή λίγος ουσιαστικός χρόνος μαζί της είναι συχνά το πιο πολύτιμο δώρο.

Η Γιορτή της Μητέρας είναι, πάνω απ’ όλα, μια υπενθύμιση πως η μητρική αγάπη είναι από τις πιο ισχυρές και ανθεκτικές δυνάμεις στη ζωή – μια αγάπη που στηρίζει, εμπνέει και συνοδεύει τον άνθρωπο σε κάθε του βήμα.

.

.

.

.

Μια ιδιαίτερα δυσάρεστη κατάσταση αντίκρισαν προχθές οι νηπιαγωγοί του 10ου Νηπιαγωγείου Αγίας Βαρβάρας φτάνοντας στο κτίριο, ενημερώνοντας άμεσα τις υπηρεσίες του δήμου οι οποίοι βρέθηκαν στο σημείο για να διαπιστώσουν την έκταση των ζημιών.

Άγνωστοι βανδάλισαν το σχολείο, σπάζοντας τα τζάμια του νηπιαγωγείου και προκαλώντας σημαντικές φθορές στις εγκαταστάσεις.

Ο βανδαλισμός φαίνεται πως πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας, γεγονός που σημαίνει ότι πιθανότατα κάποιοι περίοικοι ή περαστικοί να αντιλήφθηκαν κινήσεις ή πρόσωπα που σχετίζονται με το περιστατικό.

Οι ζημιές που προκλήθηκαν δεν αφορούν απλά τζάμια, αλλά ειδικές κατασκευές με αυξημένο κόστος αποκατάστασης, επιβαρύνοντας οικονομικά τον Δήμο και κατ’ επέκταση όλους τους δημότες. Παράλληλα, δημιουργείται σοβαρή αναστάτωση στη λειτουργία του σχολείου, στα παιδιά και στις οικογένειές τους.

Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που σημειώνεται παρόμοιο περιστατικό, καθώς ανάλογος βανδαλισμός είχε καταγραφεί και τον Οκτώβριο του 2024, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη για μεγαλύτερη επαγρύπνηση και συνεργασία από όλους.

Η προστασία των σχολικών χώρων και της δημόσιας περιουσίας είναι υπόθεση ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας.

Όποιος γνωρίζει ή αντιλήφθηκε οτιδήποτε σχετικό με το περιστατικό, καλείται να ενημερώσει τον Δήμο Αγίας Βαρβάρας ή τις αρμόδιες αρχές, ώστε να υπάρξει πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων που στρέφονται απέναντι στην πόλη και τα παιδιά της.

.

.

.

.