Σύμφωνα με αναφορές, η εστία της πυρκαγιάς που έκαψε μεγάλο μέρος της πολύτιμης βλάστησης στο Ποικίλο Όρος και απείλησε κατοικημένες περιοχές του Χαϊδαρίου φέρεται να ξεκίνησε από την περιοχή Νεόκτιστα του Ασπρόπυργου, κοντά στην Περιφερειακή Αιγάλεω, βόρεια-βορειοανατολικά του Σκαραμαγκά.
Η μεγάλη κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των εθελοντών, καθώς και η συνδρομή των εναέριων μέσων και των ευνοϊκών ανέμων στη συγκεκριμένη φάση, συνέβαλαν ώστε η πυρκαγιά να τεθεί υπό έλεγχο και να αποφευχθούν τα χειρότερα. Σε όλους όσοι συμμετείχαν στην επιχείρηση αξίζουν συγχαρητήρια.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει αμείλικτο: Θα συνεχίσουμε να πανηγυρίζουμε κάθε φορά που αποφεύγεται η καταστροφή ή θα αντιμετωπίσουμε επιτέλους τις αιτίες που τη γεννούν;
Οι παράνομες χωματερές, τα διάσπαρτα εύφλεκτα υλικά και οι ανεξέλεγκτες καύσεις δεν είναι άγνωστα προβλήματα. Είναι γνωστά εδώ και χρόνια. Τα βλέπουν οι πολίτες, τα γνωρίζουν οι αρμόδιες υπηρεσίες και, δυστυχώς, εξακολουθούν να παραμένουν.
Τη μία φορά η φωτιά θα προληφθεί. Την άλλη θα περιοριστεί έγκαιρα. Την τρίτη θα αντιμετωπιστεί με μεγάλη δυσκολία. Την τέταρτη, όμως, μπορεί να μην σταματήσει, με κίνδυνο να βιώσουμε ανυπολόγιστες καταστροφές, ακόμη και να θρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές.
Αν δεν αντιμετωπιστούν οι πραγματικές αιτίες εκδήλωσης των πυρκαγιών, ο κίνδυνος θα παραμένει και η ιστορία θα επαναλαμβάνεται, κάθε φορά ίσως με ακόμη πιο οδυνηρές και απρόβλεπτες συνέπειες.
Όλοι συμφωνούμε ότι η πρόληψη είναι το αποτελεσματικότερο μέσο προστασίας, όμως μετά από κάθε μεγάλη πυρκαγιά, η πρόληψη καταλήγει να παραμένει απλώς ένα σύνθημα. Και γι’ αυτό υπάρχουν ευθύνες σε όσους έχουν αρμοδιότητα να προλαμβάνουν, να ελέγχουν και να παρεμβαίνουν πριν η καταστροφή γίνει ανεξέλεγκτη.
Η πραγματική επιτυχία δεν είναι να δίνουμε κάθε καλοκαίρι μάχη με τις φλόγες. Πραγματική επιτυχία είναι να μην επιτρέπουμε την εκδήλωση πυρκαγιών από γνωστές και αντιμετωπίσιμες αιτίες. Όσο οι εστίες κινδύνου παραμένουν, η επόμενη μεγάλη πυρκαγιά δεν θα είναι θέμα τύχης. Θα είναι θέμα χρόνου.
.
.
.
