Γράφει ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαπαναγιώτου

Ένα καθημερινό απόγευμα στο κέντρο της Αθήνας. Συμπολίτης μας που πρόσφατα λόγω
σοβαρού προβλήματος υγείας αναγνωρίστηκε από την πολιτεία ως ΑΜΕΑ, ταλαιπωρείται
με το έντερο του. Καλεί το 166 και ζητάει διακομιδή σε νοσοκομείο. Αναφέρει πως είναι
ΑΜΕΑ και το ποσοστό αναπηρίας του. Πέρασαν τρεις ώρες, ασθενοφόρο δεν φάνηκε και
τους ξανακαλεί. Του λένε πως οι εντολές που έχουν πάρει είναι να δίνουν πάντα
προτεραιότητα σε τροχαία ατυχήματα και σε καρδιακά επεισόδια. Τα υπόλοιπα στη σειρά…
Τι κι αν το κράτος τους εκδίδει κάρτα ΑΜΕΑ μέσω της Γενικής Γραμματείας
Πληροφοριακών Συστημάτων και ειδικά στις δημόσιες υπηρεσίες τα άτομα αυτά,
εξυπηρετούνται χωρίς σειρά προτεραιότητας; Είδε και απόειδε και ακύρωσε την κλήση του
στο ΕΚΑΒ. Λόγω του περασμένου της ώρας αποφασίζει να πάει για ύπνο και ο Θεός
Βοηθός.

Διακομιδή με ταξί

Την αμέσως επόμενη μέρα ξυπνάει και αισθάνεται καλύτερα. Η γυναίκα όμως που τον
φροντίζει, του ζητάει επίμονα να πάει σε νοσοκομείο για εξετάσεις. Ήταν νωρίς το πρωί.
Είχε εφημερία το Νοσοκομείο Αλεξάνδρα. Καλεί και πάλι το 166, αναφέροντας πάλι την
κατάσταση του και το ποσοστό αναπηρίας. Τον προειδοποιούν πως θα κάνει ώρες να έρθει
ασθενοφόρο. Αναγκάστηκε να καλέσει ταξί. Στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρα οι γιατροί τον
εξέτασαν άμεσα και επιμελώς. Μέσα από μια σειρά εξετάσεων δεν είδαν κάτι το
ανησυχητικό. Του συνέστησαν όμως να παραμείνει μέσα, για λόγους προληπτικούς και για
περισσότερες εξετάσεις. Η εισαγωγή έγινε και τότε ήταν που ξεκίνησαν τα σοβαρά
προβλήματα.

Διανυκτέρευση σε φορείο

Μεταφέρθηκε στον 4 ο Όροφο που λειτουργεί η μία και μοναδική κλινική του νοσοκομείο με
διάφορα τμήματα. Ο γιατρός υπηρεσίας τον ενημέρωσε πως δεν υπάρχει κρεβάτι και θα
κοιμηθεί στο φορείο όπως και άλλοι έξι ασθενείς. Θα μπορούσε να περάσει έτσι το βράδυ
του ένας ψηλός ασθενής με αναπηρία; Την ίδια στιγμή η συνοδός του δεν βρήκε κάποια
καρέκλα να καθίσει και ήταν συνεχώς για αρκετές ώρες όρθια χωρίς ανάσα. Ο ασθενής δεν
άντεξε και διαμαρτυρήθηκε. Ο γιατρός συμμερίστηκε το πρόβλημα του και του είπε, πως
μπορεί να εκφράσει τα παράπονα του με οιονδήποτε νόμιμο τρόπο. Τον επανεξέτασε με τη
σειρά του και διαπίστωσε με τη σειρά του πως η κατάσταση του δεν είναι ανησυχητική.
Τελικά ο ασθενής ζήτησε να αποχωρήσει από το νοσοκομείο υπογράφοντας την έξοδο του
με δική του ευθύνη. Αφού έβαλε την υπογραφή του, κατέβηκε στο μικρό προαύλιο του
νοσοκομείου και τηλεφώνησε για ταξί. Για επιστροφή στο σπίτι με ασθενοφόρο, ούτε
συζήτηση. Αυτά τα λίγα για την κατά τα άλλα, «κοινωνική» πολιτική των κυβερνήσεων
απέναντι και στα ΑΜΕΑ.

.