Στην πρόσφατη συνεδρίασή του, το Δημοτικό Συμβούλιο Χαϊδαρίου ενέκρινε κατά πλειοψηφία ψήφισμα κατά της μετακίνησης της Παιδιατρικής κλινικής από το Αττικό, σε αυτό της Αγς Βαρβάρας (πρ. Λοιμωδών).

Η τοποθέτηση του Δημάρχου και των όσων εκ της πλειοψηφίας τοποθετηθήκαν, ήταν οι αναμενόμενες, χαρακτηριστικές της λογικής παρατάξεων αυτής της ιδεολογικής προέλευσης.

Νεφελώδεις γενικότητες περί του δημοσίου αγαθού τη υγείας, προσλήψεις, και «λεφτά για την υγεία και όχι για πυραύλους ή (βάλτε ό,τι θέλετε)». Επί της ουσίας πομφόλυγες. Αυτή τη φορά, η πλειοψηφία τερμάτισε την προπαγανδιστική τακτική της, μιλώντας για παιδιατρικό νοσοκομείο, ενώ η πρόθεση της κυβέρνησης, είναι να μεταφερθεί η παιδιατρική κλινική, μόνον, με την μετακίνηση του αναγκαίου προσωπικού.

Αυτό, ούτε χειρουργεία χρειάζεται, ούτε ειδικές υποδομές και προφανώς, δεν απαιτεί άλλες ειδικότητες ιατρών (ΩΡΛ, Χειρουργούς κ.λπ.). Όπως ένας παιδίατρος δεν χρειάζεται στο ιατρείο του επικουρία άλλων ειδικοτήτων. Όποιο περιστατικό απαιτεί εκτίμηση ή παρέμβαση άλλων ειδικών ιατρών, αυτό, αποστέλλεται στα παιδιατρικά νοσοκομεία: Αγία Σοφία, Π&Α Κυριακού ή στο Νταού Πεντέλης) εκ των οποίων τα δύο πρώτα δεν βρίσκονται τα εξωτικά Βόρεια Προάστια, αλλά, στο κέντρο της Αθήνας, στο Γουδή και εφημερεύουν εναλλάξ ημέρα παρά ημέρα.

Προφανώς, οι συντάκτες του ψηφίσματος καμία σχέση δεν έχουν με την Υγεία ή το πρώτιστο μέλημά τους ήταν να μεταφέρουν αυτούσια την επιχειρηματολογία των εργαζομένων –να σημειωθεί, εδώ, ότι ο δήμαρχος στην τοποθέτησή του επικαλείτο τις θέσεις του Σωματείου και αορίστως ειδικών, τους οποίους ουδέποτε μνημόνευσε.

Εύλογα συμπεραίνεται ότι η κύρια έννοια της πλειοψηφίας στο Δήμο Χαϊδαρίου, σε αυτή την περίπτωση, δεν ήταν η εξυπηρέτηση των πολιτών της Δυτικής Αθήνας, αλλά, η υποστήριξη των εργαζομένων, οι οποίοι θα «ξεβολευτούν» να μετακινούνται πλέον για 5 χιλιόμετρα προς το νέο εργασιακό τους περιβάλλον (!;).

Βεβαίως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός νέου παιδιατρικού νοσοκομείου στην Αθήνα, καθώς τα ήδη, υπάρχοντα, έχοντα αναφορά –τουλάχιστον- σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο Αττικής, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις. Οπωσδήποτε, δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι,  η κατασκευή υδροκέφαλων κοστοβόρων και μη λειτουργικών και ευέλικτων μονάδων Υγείας, αποτελεί παρελθόν στον σχεδιασμό και ότι, στην σύγχρονη απαιτείται η ανάπτυξη της πρωτοβάθμιας περίθαλψης, κάτι που στην χώρα μας έχει παραβλεφθεί διαχρονικά.

.

.

.

.

.

.

.

.