Είναι ένα δυστυχώς, συνηθισμένο, αλλά πάντοτε λυπηρό φαινόμενο, η ύπαρξη παραγόντων με τοξική επίδραση στον δημόσιο βίο. Ενώ στην κεντρική πολιτική σκηνή αυτό μπορεί να μην καθίσταται άμεσα ορατό, σε τοπικό επίπεδο –στα δημοτικά συμβούλια και τις τοπικές αρχές–, η κατάσταση μεταπίπτει σε προσωπική και συνδέεται άμεσα με την καθημερινότητα των πολιτών. Το φαινόμενο παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις όταν συνδυάζεται με εμμονές και αμοραλισμό.

Η Άρνηση της Ήττας και οι Συνέπειές της

Όταν ένας τέτοιος παράγοντας αποτυγχάνει στην κάλπη (π.χ. να καταστεί μέλος μιας πλειοψηφίας), αντί να αναλύσει τα λάθη του και να αποδεχθεί το εκλογικό αποτέλεσμα, επιλέγει να διοχετεύσει την πικρία του. Η αποτυχία του, αντί να λειτουργήσει ως μάθημα, μετατρέπεται σε πηγή μίσους και δηλητηρίου. Βλέπει παντού εχθρούς και συνομωσίες. Δεν έχει την τόλμη και την ευπρέπεια να αναγνωρίσει οτιδήποτε θετικό στις πράξεις εκείνων που κέρδισαν την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Ανακαλύπτει εχθρούς – όχι απλώς αντιπάλους, αλλά εχθρούς – στους ψηφοφόρους που δεν τον στήριξαν, στους αντιπάλους που τον νίκησαν, ακόμη και σε όσους τον υποστήριξαν αλλά δεν ήταν αρκετοί. Η ψυχή του γεμίζει με κακία, και κάθε του λέξη ή πράξη είναι διαποτισμένη από την οργή για την προσωπική του ήττα.

Η Αποτυχία ως Ταυτότητα

Αυτοί οι άνθρωποι αδυνατούν να συγχωρέσουν ούτε τον εαυτό τους ούτε τους άλλους για την έκβαση των εκλογών. Η αποτυχία τους γίνεται η ίδια τους η ταυτότητα, και η πικρία τους ένα δηλητήριο που διαβρώνει τις σχέσεις τους και την ίδια τους την ύπαρξη. Η αποτυχία δεν είναι πλέον κάτι που τους συνέβη, αλλά κάτι που είναι οι ίδιοι, διαμορφώνοντας την προσωπικότητα, τις αντιδράσεις και τις σχέσεις τους.

Αυτή η πολύ θλιβερή κατάσταση τους παγιδεύει στην πικρία και τους εμποδίζει να προχωρήσουν. Επιπλέον, τους ωθεί σε κάθε είδους πολιτική ανηθικότητα, κατακρημνίζοντάς τους σε μια δηλητηριώδη αθλιότητα που πλέον αποτελεί το επιλεγμένο τους περιβάλλον. Η αποτυχία τους παύει να είναι προσωπική και γίνεται συλλογική, καθώς προσπαθούν με κάθε μέσο – θεμιτό ή αθέμιτο – να επηρεάσουν αρνητικά την καθημερινότητα των πολιτών.

Πρόκειται για θλιβερές περιπτώσεις κενών, υπερφίαλων και ανίκανων ανθρώπων, οι οποίοι δεν μετέχουν των κοινών για να υπηρετήσουν τους πολίτες, αλλά για να τους “κάτσουν στον σβέρκο” και να αποδείξουν, πρώτα στον εαυτό τους, ότι είναι καλύτεροι από αυτούς.

Δυστυχώς, στην πόλη μας υπάρχουν και τέτοιοι. Που παριστάνουν τους τιμητές των ηθών, ενώ, η μέχρι σήμερα πολιτεία τους δεν συνηγορεί σε αυτό –αντιθέτως- στην αδυναμία τους να βρουν κάτι ουσιαστικό να ασκήσουν αντιπολίτευση, καταφεύγουν σε κάθε είδους χυδαιότητα και δεν αντιλαμβάνονται ότι αγγίζουν τον πάτο της ευτέλειας.

Τελικά, ορισμένοι δεν παίρνουν τα μαθήματα που τους προσφέρει η ζωή και αρέσκονται στην ανακύκλωση μιζέριας, μικρότητας και εξευτελισμού. 

.

.

.

.

.

.

.

.