Η Αγία Βαρβάρα συνεχίζει να προσελκύει το ενδιαφέρον των πανελλαδικών μέσων ενημέρωσης, αυτή τη φορά για τη σημαντική πολιτιστική της δραστηριότητα. Το Protagon φιλοξενεί ένα εκτενές αφιέρωμα στον θεσμό της όπερας που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στην πόλη, αναδεικνύοντας την πρωτοβουλία του Δήμου και του δημάρχου Λάμπρου Μίχου να φέρουν τη λυρική τέχνη κοντά σε όλους τους πολίτες, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι ο πολιτισμός δεν γνωρίζει κοινωνικά ή γεωγραφικά όρια.

Είναι θαύμα να βλέπει κανείς «Τόσκα» ή να ακούει την «Casta Diva», την κορυφαία άρια του μελοδράματος του Μπελίνι «Νόρμα», στην πλατεία Αγίας Ελεούσης ή στο Αλσος της Μητέρας. Οπως είναι θαύμα να βλέπεις μικρά παιδιά να στήνουν παρωδίες –με κινήσεις και φιγούρες– του θεάματος, τη στιγμή που το βλέπουν. Είναι προφανές ότι η μουσική αγγίζει τους ανθρώπους. Ταυτίζονται. Αυτός δεν είναι ο ορισμός της ψυχαγωγίας;

Ηταν έκπληξη μεγατόνων όταν, σε μια συνάντηση, ο δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας Αττικής, Λάμπρος Μίχος, εξήγησε πώς γεννήθηκε η ιδέα του να φιλοξενήσει το δημοτικό Ωδείο τμήμα ειδικά για το λυρικό τραγούδι και την όπερα, υπό την αιγίδα, μάλιστα, δυο επιφανών καλλιτεχνών της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, του πάλαι ποτέ τενόρου Σταμάτη Μπερή και της μέτζο σοπράνο Λυδίας Αγγελοπούλου.

Οι συνειρμοί ήταν ακαριαίοι και αφιλτράριστοι: πώς γίνεται να βρίσκει στέγη ένα θεωρούμενο ως «ελίτ» μουσικό είδος σε έναν δήμο με τόσο «δύσκολο» πληθυσμιακό μωσαϊκό, με ευάλωτους πληθυσμούς, μη προνομιακές οικονομικά ομάδες και Ρομά;

Είναι πολλοί οι λόγοι που βάρυναν ώστε το δημοτικό Ωδείο να κάνει τη διαφορά: η μύηση του ίδιου του δημάρχου στο μουσικό είδος από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο, αλλά και η ιδέα του δεύτερου να ανταποδώσει μια ζεστή φιλοξενία στην Αγία Βαρβάρα, με δώρο μια σειρά συναυλιών στο «Ολύμπια» της οδού Ακαδημίας.

Επίσης, η στενή ανθρώπινη σχέση που διατηρεί επί σειρά ετών με το καλλιτεχνικό ζεύγος Μπερή – Αγγελοπούλου –αμφότεροι είναι δημότες της πόλης–, αλλά και κάτι που κατά κοινή ομολογία χαρακτηρίζει τον δήμαρχο, παρότι δεν το ομολογεί: η βαθιά αγάπη του για την πόλη, την οποία υπηρετεί επί έτη πολλά, πάρα πολλά, η έγνοια του να μη μείνει πίσω ακριβώς λόγω της ιδιαιτερότητάς της και η κοσμοαντίληψή του περί δημοκρατίας. Ας μηνξεχνάμε ότι η όπερα υπήρξε κάποτε λαϊκό μουσικό είδος – και όχι μόνο η όπερα buffa.

«Εχουμε οργανώσει αμέτρητες συναυλίες και παραστάσεις, το κοινό είναι πολυπληθές και η ανταπόκριση εντυπωσιακή», ομολογεί στο Protagon η κυρία Αγγελοπούλου. «Είναι θαύμα να βλέπει κανείς “Τόσκα” ή να ακούει την “Casta Diva”, κορυφαία στιγμή του μελοδράματος του Μπελίνι «Νόρμα», που έχει ερμηνεύσει υποδειγματικά η Μαρία Κάλλας, στην πλατεία της Αγίας Ελεούσης ή στο Αλσος της Μητέρας.»

Προετοιμάζουμε κάθε φορά καταλλήλως το έδαφος, με κείμενα επεξηγηματικά για το τι θα ακολουθήσει (σ.σ.: τα εκφωνεί η ίδια), με περιγραφή της ιστορίας σε απλά ελληνικά δηλαδή, π.χ. για την ηρωίδα, που ήταν εταίρα και είναι ετοιμοθάνατη, χωρίς να μπορεί να δει το φως του Παρισιού, και ακολουθεί στα ιταλικά το έργο.

»Το κοινό συγκινείται γνήσια, εντυπωσιάζεται. Οπως είναι θαύμα και να βλέπεις τα μικρά παιδιά Ρομά να στήνουν παρωδίες –με κινήσεις και φιγούρες– του θεάματος τη στιγμή που το βλέπουν. Είναι προφανές ότι η μουσική αγγίζει τους ανθρώπους αυτούς. Ταυτίζονται. Την κάνουν κτήμα τους – αυτός δεν ο ορισμός της ψυχαγωγίας;».

Η μέτζο σοπράνο Λυδία Αγελλοπούλου με τον τενόρο Σταμάτη Μπερή

Οπερα αλλά και οπερέτα, όπως η παράσταση με αποσπάσματα από τη «Νυχτερίδα» στο θέατρο «Γιάννης Ρίτσος» ή εκείνη του «Βαφτιστικού». «Δεν σταματάμε, άλλωστε ο δήμαρχος έχει αγκαλιάσει τη δραστηριότητά μας», λέει η κυρία Αγγελοπούλου, προαναγγέλλοντας ότι για τον Σεπτέμβριο οργανώνεται ένα αφιέρωμα στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας με αφορμή την επέτειο του θανάτου της, αλλά και βραδιά Μιχάλη Σουγιούλ την 28η Οκτωβρίου.

Τόσο ο κ. Μπερής, ο οποίος έχει θητεύσει ως αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και σήμερα είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Ωδείου στην Αγία Βαρβάρα, όσο και η μέτζο σοπράνο καλλιτέχνις αγαπούν ποικιλοτρόπως το επάγγελμά τους, και σαφώς την επαφή με τον απλό κόσμο: έχουν διδάξει στο δημοτικό Ωδείο (και όχι μόνο), ενώ έχουν συμμετάσχει στο παρελθόν σε πρωτοβουλίες –πάντα μέσω της ΕΛΣ– όπως το «Λυρικό λεωφορείο», σε συνεργασία με τις Οδικές Συγκοινωνίες, στους δρόμους της Αθήνας, αλλά και η «Οπερα της Βαλίτσας», δράση που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό σε όλη την Ελλάδα.

Επρόκειτο για μια ευέλικτη και αεικίνητη παραγωγή όπερας, η οποία παρουσιαζόταν σε απρόσμενους, ενίοτε και απρόσιτους χώρους, εκτός παραδοσιακών θεάτρων, με συνοδεία πιάνου και με τους καταξιωμένους πρωταγωνιστές της ΕΛΣ. Σε μουσεία, βιβλιοθήκες, πνευματικά κέντρα και αρχαιολογικούς χώρους.

Η κυρία Αγγελοπούλου εκφράζει χαρά «για το γεγονός ότι το τμήμα του λυρικού τραγουδιού, αλλά και το μεταπτυχιακό τμήμα στο Ωδείο Αγίας Βαρβάρας είναι πόλος έλξης μαθητών από ολόκληρη τη χώρα (σ.σ.: υπάρχει μαθήτρια που έρχεται σε εβδομαδιαία βάση από τα Τρίκαλα), καθώς και την Κύπρο. Αν υπολογίζω σωστά, έχουμε τουλάχιστον 20 μαθητές στην παρούσα φάση, πολλοί από τους οποίους είναι δημότες της πόλης».

Είναι επίσης χαρούμενη γιατί βλέπει ότι η αγάπη για το συγκεκριμένο μουσικό είδος μεταδίδεται πολλαπλασιαστικά, αλλά και για το «φαινόμενο» ένας δήμος να υιοθετεί στις δράσεις-εκδηλώσεις του, χωρίς ταμπού, τα πάντα γύρω από τη μουσική: από το πολυφωνικό ηπειρώτικο τραγούδι έως το τσιγγάνικο μινόρε και τους καθηλωτικούς καημούς της «Τραβιάτα».

Πηγή: Protagon.gr

.

.

.

.