Η παράδοξη λογική της «αποχής»: Ζητούν περισσότερη πανεπιστημιακή παρουσία στην Αγία Βαρβάρα, αλλά όταν έρχεται προς ψήφιση η συνέχιση της συνεργασίας με το ΠΑΔΑ, δεν λένε «ναι»

Με μια μακροσκελή δημόσια τοποθέτηση, δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης επιχειρεί να εξηγήσει τη στάση της αποχής στην ψηφοφορία για την ανανέωση του Μνημονίου Συνεργασίας του Δήμου Αγίας Βαρβάρας με το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα παράδοξα.

Στην τοποθέτησή του αναφέρει χαρακτηριστικά: «Θέλουμε περισσότερη πανεπιστημιακή παρουσία στην Αγία Βαρβάρα».

Ωραία. Όταν, λοιπόν, ήρθε στο Δημοτικό Συμβούλιο μια συγκεκριμένη πρόταση για να συνεχιστεί η ήδη υπάρχουσα συνεργασία με το ΠΑΔΑ, γιατί δεν την ψήφισε;

Η ανανέωση του Μνημονίου δεν εμπόδιζε κανέναν να διεκδικήσει περισσότερα. Αντιθέτως, διατηρούσε ενεργή τη συνεργασία και δημιουργούσε τη βάση πάνω στην οποία θα μπορούσε να οικοδομηθεί μια ακόμη ισχυρότερη παρουσία του Πανεπιστημίου στην πόλη.

Δυστυχώς, πρόκειται για τη συνήθη τακτική της καταψήφισης ή της αποχής σχεδόν σε κάθε σημαντική απόφαση. Όταν απουσιάζει η γνώση των θεμάτων και περισσεύει η εμπάθεια, η αντιπολίτευση παύει να είναι δημιουργική και μετατρέπεται σε μόνιμη άρνηση. Με άλλα λόγια, δεν εξετάζουν τι ωφελεί την πόλη· αναζητούν κάθε φορά έναν τρόπο να ακυρώσουν, να προσβάλουν και να απαξιώσουν οποιαδήποτε θετική πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής.

Η αποχή δεν αποτελεί θετική ψήφο. Όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί διαφορετικά, τη στιγμή της απόφασης η αντιπολίτευση δεν είπε το αυτονόητο «ναι» στη συνέχιση της συνεργασίας Δήμου και ΠΑΔΑ.

Δεν μπορείς να δηλώνεις ότι επιθυμείς περισσότερη πανεπιστημιακή παρουσία και ταυτόχρονα να μη στηρίζεις ούτε την υπάρχουσα. Η πολιτική κρίνεται στις αποφάσεις και στις ψήφους — όχι μόνο στις αναρτήσεις που ακολουθούν.

.

.