Κοινωνία
Παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Πατούλη
Το βιβλίο του Περιφερειάρχη Αττικής Γιώργου Πατούλη με τίτλο «Τίποτα δεν ήταν εύκολο – Η ηρωίδα μάνα μου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, παρουσιάστηκε διαδικτυακά σήμερα στον πολυχώρο του βιβλιοπωλείου Ιανός.
Για το βιβλίο και τον συγγραφέα μίλησαν ο δημοσιογράφος Γιάννης Πολίτης και τρεις αγαπημένοι φίλοι του Γιώργου Πατούλη: ο ποινικολόγος Θεόδωρος Μαντάς, ο Πρωτοπρεσβύτερος του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμαρουσίου π. Χρήστος Μαρούδας και ο γιατρός Σωτήρης Παπασπυρόπουλος.
Τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος Μάριον Μιχελιδάκη.
Ως τον ελάχιστο φόρο τιμής στην αγαπημένη του μητέρα χαρακτήρισε τη συγγραφή του βιβλίου ο Γιώργος Πατούλης, «ένα πόνημα ζωής, για όλα όσα μας δίδαξε, για τις αξίες και τα ιδανικά που μας εμφύσησε». Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, όπως είπε, εκτυλίσσεται η ιστορία μιας δυνατής και συνάμα τρυφερής γυναίκας, που μεγάλωσε τα παιδιά της με περίσσευμα αγάπης. «Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο σε μια γυναίκα που δεν άφησε τίποτα στην τύχη του, που όλα τα κατάφερε με σκληρή δουλειά και αγώνα».
Στην παράλληλη πορεία ζωής και τις κοινές δυσκολίες που αντιμετώπισαν στα πρώτα χρόνια, αναφέρθηκε ο Γιάννης Πολίτης, τονίζοντας ότι το ισχυρό μητρικό πρότυπο αποτέλεσε και για τους δύο εφαλτήριο για να επιτύχουν τους στόχους τους: «Διανύσαμε μια σκληρή πορεία, είχαμε όμως μητέρες που στήριξαν τα όνειρά μας».
Με ιδιαίτερη συγκίνηση, ο παιδικός φίλος του Γιώργου Πατούλη Θεόδωρος Μαντάς μίλησε για τα παιδικά τους χρόνια που «αναβίωσαν μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, φέρνοντας δάκρυα στα μάτια μου», όπως είπε. Αναφέρθηκε με θερμά λόγια στην Πόπη Κατελάνου, «μια γυναίκα δυναμική, που πάντα έβγαινε μπροστά στη ζωή για να υπερασπιστεί τα παιδιά της».
Για τις κοινές ανθρωπιστικές ευαισθησίες τους από τα πρώτα φοιτητικά χρόνια και την κοινή επαγγελματική τους πορεία μίλησε ο Σωτήρης Παπασπυρόπουλος, εξιστορώντας την πολύχρονη φιλία του με τον Γιώργο Πατούλη. «Μέσα από αυτό το βιβλίο τον γνώρισα ακόμα καλύτερα, διαπίστωσα τις αρχές που του κληροδότησε η μητέρα του και τον ακολουθούν σε όλη τη ζωή του: την εργατικότητα, την επιμονή και την αγάπη του στον άνθρωπο. Η Πόπη Κατελάνου ήταν ένας άνθρωπος που δεν έζησε μια ζωή προβλέψιμη, αλλά αξιοβίωτη», είπε χαρακτηριστικά.
«Νόμιζα ότι ήξερα πολύ καλά τον Γιώργο Πατούλη, αλλά μόλις διάβασα το βιβλίο ανακάλυψα την πηγή των αξιών και των ιδανικών του. Δεν μπορείς να γνωρίσεις σε βάθος έναν άνθρωπο, αν πρώτα δεν γνωρίσεις τη μητέρα του» είπε ο Πρωτοπρεσβύτερος του Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμαρουσίου π. Χρήστος Μαρούδας, που γνώρισε τον Γιώργο Πατούλη από τις πρώτες μέρες της δημαρχίας του στην πόλη. Αναφέρθηκε επίσης στη μητέρα του, «μια γυναίκα γνήσια, με αγάπη για τα παιδιά της, που τα θαύμαζε και τα στήριζε μέχρι το τέλος της ζωής της».
Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του βιβλίου θα διατεθεί για το φιλανθρωπικό έργο του Ι.Ν. Αγίας Αικατερίνης Πετραλώνων, την ενορία της Πόπης Κατελάνου.
Σε πλήρη και συνεχή ετοιμότητα βρίσκεται η Ομάδα Πολιτικής Προστασίας του ΠΕΣΥΔΑΠ για την προστασία του Όρους Αιγάλεω, καθώς οι ακραίες καιρικές συνθήκες έχουν ανεβάσει στο μέγιστο το επίπεδο κινδύνου εκδήλωσης πυρκαγιάς.
Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του ΠΕΣΥΔΑΠ, Γρηγόρης Γουρδομιχάλης, το Κέντρο Ελέγχου του σύγχρονου συστήματος καμερών, τα πυροφυλάκια και τα περίπολα βρίσκονται σε συνεχή επιφυλακή, με στόχο τον άμεσο εντοπισμό οποιασδήποτε εστίας φωτιάς και την ταχύτερη δυνατή κινητοποίηση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αυστηρή τήρηση των μέτρων πρόληψης.
Όσο διαρκεί η κατάσταση κόκκινου συναγερμού, απαγορεύεται η άνοδος στο Όρος Αιγάλεω για όλα τα μη εξουσιοδοτημένα άτομα.
Ο πρόεδρος του ΠΕΣΥΔΑΠ απευθύνει παράλληλα έκκληση προς τους πολίτες να δείχνουν κατανόηση και να συνεργάζονται με τους πυροφύλακες του κεντρικού πυροφυλακίου στα Πυροβολεία, οι οποίοι εφαρμόζουν τις σχετικές απαγορεύσεις στο πλαίσιο των οδηγιών της διοίκησης και όσων προβλέπει η νομοθεσία.
Σε ημέρες ιδιαίτερα υψηλού κινδύνου, η πρόληψη και η υπευθυνότητα όλων αποτελούν βασική προϋπόθεση για την προστασία του πολύτιμου φυσικού πνεύμονα της Δυτικής Αθήνας.
Το μήνυμα είναι σαφές: σεβασμός στις απαγορεύσεις, συνεργασία με τις αρμόδιες υπηρεσίες και διαρκής εγρήγορση, ώστε το Όρος Αιγάλεω να παραμείνει ασφαλές.
.
.
.
.
Η μεγάλη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, το «Πάσχα του καλοκαιριού», ενώνει πίστη, παράδοση και Ελλάδα. Από την Τήνο και την Πάρο μέχρι τον Πόντο, την Κρήτη και τα μικρότερα ξωκλήσια της πατρίδας μας, κάθε τόπος έχει τη δική του Παναγιά – και κάθε Έλληνας τη δική του προσευχή προς Εκείνη.
Υπάρχουν ημέρες στο ελληνικό καλοκαίρι που δεν μετριούνται μόνο στο ημερολόγιο. Έχουν μνήμες, μυρωδιές, ήχους από καμπάνες, οικογενειακά τραπέζια, πανηγύρια στα χωριά, αναμμένα κεριά και ανθρώπους που στέκονται σιωπηλοί μπροστά σε μια εικόνα. Μια τέτοια ημέρα είναι ο Δεκαπενταύγουστος.
Στις 15 Αυγούστου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, μία από τις μεγαλύτερες εορτές της Χριστιανοσύνης. Δεν είναι τυχαίο ότι ο λαός μας την ονόμασε «Πάσχα του καλοκαιριού». Η ημέρα της Κοίμησης δεν βιώνεται μόνο ως ημέρα πένθους. Η εκκλησιαστική παράδοση τη συνδέει με τη μετάσταση της Θεοτόκου και γι’ αυτό ο Δεκαπενταύγουστος έχει μέσα του το μήνυμα της ελπίδας, της ζωής και της προσδοκίας.
Η Παναγιά των Ελλήνων Για τον ελληνικό λαό, όμως, η Παναγία είναι κάτι ακόμη πιο βαθύ. Είναι η Μάνα. Είναι εκείνη στην οποία στράφηκαν γενιές Ελλήνων στις δύσκολες ώρες. Στον πόνο, στην αρρώστια, στην ξενιτιά, στον πόλεμο, στη θάλασσα, στην αγωνία μιας μάνας για το παιδί της. Εκείνη στην οποία κάποιος θα ψιθυρίσει ένα «Παναγιά μου, βοήθησέ με» ακόμη κι αν χρόνια ολόκληρα δεν έχει περάσει την πόρτα μιας εκκλησίας.
Ίσως γι’ αυτό στην Ελλάδα δύσκολα βρίσκεις τόπο χωρίς μια Παναγιά. Στην κορυφή ενός βουνού, στην άκρη ενός γκρεμού, μέσα σε μια σπηλιά, δίπλα στη θάλασσα, στο κέντρο ενός χωριού ή σ’ ένα μικρό ασβεστωμένο ξωκλήσι κάποιου νησιού, υπάρχει σχεδόν πάντα ένα καντήλι αναμμένο στη χάρη Της. Και κάθε τόπος την έκανε δική του. Της έδωσε ένα όνομα βγαλμένο από την ιστορία του, τον τόπο, την εικόνα της, κάποιο θαύμα, μια παράδοση ή μια ανθρώπινη ανάγκη.
Τα Θεοτοκωνύμια είναι εκατοντάδες και οι πηγές καταγράφουν διαφορετικούς αριθμούς, καθώς πολλές ονομασίες είναι καθαρά τοπικές. Ακόμη και σχολικό εκπαιδευτικό υλικό καταγράφει περισσότερες από 300 προσωνυμίες και τις χωρίζει ανάλογα με την εικόνα, τον τόπο, τον ναό και άλλες παραδόσεις. Έτσι η Παναγιά έγινε: Μεγαλόχαρη, Γλυκοφιλούσα, Βρεφοκρατούσα, Ελεούσα, Οδηγήτρια, Γαλακτοτροφούσα, Πλατυτέρα των Ουρανών, Φανερωμένη, Γιάτρισσα, Θαλασσινή, Μυρτιδιώτισσα, Εκατονταπυλιανή, Χοζοβιώτισσα, Σουμελά, Σουμελιώτισσα, Πολίτισσα, Αθηνιώτισσα, Τσαμπίκα, Πορταΐτισσα, Τριχερούσα, Ελευθερώτρια, Παρηγορήτρα, Παραμυθία, Χρυσοπηγή, Χρυσοσκαλίτισσα, Γοργοεπήκοος, Δεκαπεντούσα, Δέσποινα, Υπέρμαχος, Κεχαριτωμένη, Ψυχοσώτρια… Ονόματα διαφορετικά, μα ένα πρόσωπο. Η Παναγιά μας.
Από την Τήνο μέχρι την Παναγία Σουμελά Κάθε Δεκαπενταύγουστο η Ελλάδα μοιάζει να γίνεται ένα μεγάλο προσκύνημα. Στην Τήνο, χιλιάδες άνθρωποι φτάνουν στη Μεγαλόχαρη κουβαλώντας το δικό τους τάμα και τη δική τους ιστορία. Στην Πάρο, η Εκατονταπυλιανή γίνεται σημείο αναφοράς για ολόκληρο το Αιγαίο. Στην Παναγία Σουμελά, η μορφή της Θεοτόκου συναντά τη μνήμη του Πόντου και των ξεριζωμένων Ελλήνων. Το ιστορικό προσκύνημα αποτελεί μέχρι σήμερα τόπο συγκέντρωσης χιλιάδων πιστών τον Δεκαπενταύγουστο.
Στην Αμοργό είναι η Χοζοβιώτισσα. Στη Ρόδο η Τσαμπίκα. Στα Κύθηρα η Μυρτιδιώτισσα. Στην Άνδρο η Θαλασσινή.
Και ύστερα είναι οι αμέτρητες μικρές Παναγιές της ελληνικής υπαίθρου, εκείνες που μπορεί να μην τις γνωρίζει ολόκληρη η Ελλάδα, αλλά για τους ανθρώπους ενός χωριού είναι το πολυτιμότερο κομμάτι της παράδοσής τους. Μια γιορτή βαθιά ελληνική Ο Δεκαπενταύγουστος είναι πίστη, αλλά είναι ταυτόχρονα και μνήμη. Είναι η επιστροφή στο χωριό. Είναι το σπίτι των παππούδων που ανοίγει ξανά. Είναι η καμπάνα που ακούγεται από νωρίς το πρωί, τα καλά ρούχα για την εκκλησία, το κερί που ανάβουμε για εκείνους που έχουμε κοντά μας και για εκείνους που μας λείπουν.
Είναι τα πανηγύρια στις πλατείες, τα τραπέζια που μεγαλώνουν για να χωρέσουν όλους, οι συγγενείς που ανταμώνουν ύστερα από μήνες, τα παιδιά που τρέχουν στα σοκάκια και οι μεγαλύτεροι που θυμούνται εκείνους που κάποτε κάθονταν στην ίδια θέση. Γι’ αυτό ο Δεκαπενταύγουστος ξεπερνά τα όρια μιας μεγάλης θρησκευτικής εορτής. Είναι ένα κομμάτι της συλλογικής μνήμης των Ελλήνων.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη της Παναγιάς μέσα στην ελληνική ψυχή: ο καθένας μπορεί να την αποκαλεί διαφορετικά, αλλά όλοι ξέρουμε για ποια Μάνα μιλάμε.
Τη Μεγαλόχαρη του ενός τόπου, τη Φανερωμένη του άλλου, τη Θαλασσινή του νησιώτη, τη Σουμελιώτισσα του Πόντιου, τη Γιάτρισσα εκείνου που ζητά υγεία, την Παρηγορήτρα εκείνου που πονά.
Και όταν έρχεται ο Δεκαπενταύγουστος, από τις μεγάλες πολιτείες μέχρι το τελευταίο ξωκλήσι πάνω στο βουνό και από τα νησιά του Αιγαίου μέχρι τα χωριά της ηπειρωτικής Ελλάδας, η ίδια ευχή περνά από στόμα σε στόμα: Χρόνια πολλά. Η Παναγιά να σκεπάζει την Ελλάδα και κάθε σπίτι. Να δίνει υγεία, δύναμη, ελπίδα και παρηγοριά σε κάθε άνθρωπο. Χρόνια πολλά σε όλες και όλους που γιορτάζουν.
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα της πίστης, της παράδοσης και της Παναγιάς.
.
.
.
.
.
Αναπάντητη ηχητική κλήση
-
Αυτοδιοίκηση10 ώρες agoΣαλαμίνα: Το σύστημα πυρανίχνευσης του ΠΕΣΥΔΑΠ «είδε» αμέσως τη φωτιά – Γουρδομιχάλης: Άμεση κινητοποίηση και για τα ζώα
-
ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ12 ώρες agoΑγία Βαρβάρα: Συνεχίζονται καθημερινά οι αστυνομικοί έλεγχοι
-
ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ18 ώρες agoΛάμπρος Μίχος: Μια εικόνα ζωής και ελπίδας μέσα στη σκιά των πυρκαγιών
-
ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ20 ώρες agoΣαλαμίνα: Στη μάχη με τις φλόγες η Πολιτική Προστασία Κορυδαλλού – Η δήλωση του Νίκου Χουρσαλά