Έφυγε από τη ζωή η Μαρία Φωτιάδη Διασάκου, μητέρα του δημοτικού συμβούλου Παναγιώτη Φωτιάδη, σε ηλικία 71 ετών.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί τη Δευτέρα 18 Μαΐου 2026 και ώρα 13:00, στον Ιερό Ναό Αναστάσεως, εντός του Γ’ Κοιμητηρίου.

Η εφημερίδα «Δικαιοσύνη» εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στον Παναγιώτη Φωτιάδη και σε όλη την οικογένεια της εκλιπούσας.

.

.

.

Μία ιδιαίτερα ανθρώπινη και γεμάτη συναίσθημα συνέντευξη παραχώρησε στο Θράκη TV ο τραγουδιστής και δάσκαλος φωνητικής στο Ωδείο Αγίας Βαρβάρας, Διονύσης Αποστολόπουλος, μιλώντας για τη διαδρομή του στη μουσική, τη σχέση του με τους μαθητές του αλλά και τα επόμενα καλλιτεχνικά του βήματα.

Ο ίδιος περιέγραψε τη μουσική ως κάτι έμφυτο στη ζωή του, αποκαλύπτοντας πως από πολύ μικρή ηλικία ένιωθε ότι η φωνή και το τραγούδι αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής του.

«Νομίζω ότι ένας άνθρωπος γεννιέται με αυτό», ανέφερε χαρακτηριστικά, θυμούμενος μία στιγμή από την παιδική του ηλικία, όταν μόλις 5 ή 6 ετών άρχισε να τραγουδά δημόσια μέσα σε κινηματογράφο, μπροστά στον κόσμο. «Γεννήθηκα τραγουδώντας», είπε, τονίζοντας πως η μουσική δεν ήταν ποτέ για εκείνον μία απλή επιλογή, αλλά ένας φυσικός δρόμος ζωής.

Η διδασκαλία και η σχέση με τους μαθητές

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη μεγάλη του αγάπη για τη διδασκαλία, καθώς σήμερα πραγματοποιεί μαθήματα φωνητικής και μουσικής σε ωδεία, ανάμεσά τους και το Ωδείο Αγίας Βαρβάρας.

Ο Διονύσης Αποστολόπουλος περιέγραψε τη σχέση του με τα παιδιά ως μία αμφίδρομη εμπειρία μάθησης και εξέλιξης.

«Είμαι ένας μαθητής που ακόμα μαθαίνω», ανέφερε χαρακτηριστικά, εξηγώντας πως μέσα από τη διδασκαλία ανακαλύπτει συνεχώς νέες τεχνικές, νέους τρόπους έκφρασης αλλά και νέες πτυχές του ίδιου του εαυτού του.

Όπως αποκάλυψε, σήμερα έχει περίπου 40 μαθητές, ενώ οι αιτήσεις συνεχώς αυξάνονται, με τον ίδιο να δηλώνει ευλογημένος για την εμπιστοσύνη που του δείχνουν παιδιά και γονείς.

Η συνεργασία με τη Μαντώ και το παιδικό musical

Ξεχωριστή στιγμή της συνέντευξης αποτέλεσε η αναφορά του στη συνεργασία του με τη γνωστή τραγουδίστρια Μαντώ, την οποία χαρακτήρισε ως μία από τις σημαντικότερες φωνές όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.

Ο ίδιος συμμετέχει στο CPA παιδικό musical, μία δημιουργική συνεργασία που, όπως ανέφερε, του δίνει τη δυνατότητα να δουλεύει με παιδιά και «άδολες ψυχές», μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο φαντασία, τέχνη και δημιουργικότητα.

Από τη «Νύχτα θα εκραγεί» μέχρι το νέο «Enigma»

Ο καλλιτέχνης μίλησε και για την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Η Νύχτα Θα Εκραγεί», που κυκλοφόρησε το 2012-2013, παραδεχόμενος πως τότε είχε έντονο άγχος για το πώς θα υποδεχθεί ο κόσμος το τραγούδι.

Όπως θυμήθηκε, όταν το άκουσε για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο, συγκινήθηκε βαθιά, νιώθοντας ότι ένα μεγάλο όνειρο άρχιζε να παίρνει μορφή.

Παράλληλα, αναφέρθηκε και στη νέα επανεκτέλεση του τραγουδιού «Enigma», το οποίο κυκλοφόρησε σε μία πιο ατμοσφαιρική jazz εκδοχή, σε αντίθεση με το πιο λαϊκό και έντονο ύφος της πρώτης κυκλοφορίας του το 2015.

Ο ίδιος εξήγησε πως πλέον επιλέγει να ακολουθεί αποκλειστικά αυτό που αγαπά καλλιτεχνικά, χωρίς να προσπαθεί να προσαρμοστεί στις «τάσεις της εποχής».

Η συνεργασία με τον Μάριο Φραγκούλη

Ιδιαίτερα συγκινημένος εμφανίστηκε όταν μίλησε για τη συνεργασία του με τον Μάριο Φραγκούλη, την οποία χαρακτήρισε ως καθοριστική στιγμή στην πορεία του.

Όπως αποκάλυψε, σε ηλικία μόλις 18-19 ετών συμμετείχε σε audition στο Μέγαρο Μουσικής και επιλέχθηκε για τα φωνητικά στις συναυλίες του γνωστού ερμηνευτή στο Λυκαβηττό και στο Ηρώδειο.

«Με ενέπνευσε πάρα πολύ αυτός ο άνθρωπος», ανέφερε, υπογραμμίζοντας πως η εμπειρία εκείνη τον ώθησε να αφοσιωθεί ακόμη περισσότερο στη μουσική.

Τα επόμενα σχέδια

Κλείνοντας τη συνέντευξη, ο Διονύσης Αποστολόπουλος αποκάλυψε πως βρίσκεται σε συζητήσεις για νέες live εμφανίσεις στην Αθήνα, ενώ σχεδιάζει και ένα acoustic πρόγραμμα με μπαλάντες.

Παράλληλα, όπως ανακοίνωσε, το καλοκαίρι θα επιστρέψει στο στούντιο για την ηχογράφηση νέων τραγουδιών, συνεχίζοντας τη μουσική του πορεία με ακόμη περισσότερη ωριμότητα και δημιουργικότητα.

Η πρόσφατη απόφαση του Δήμου Νέας Σμύρνης να αποσύρει προσωρινά τα κοινόχρηστα ηλεκτρικά ποδήλατα, μετά από περιστατικά βανδαλισμών και κλοπών, έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα πρόβλημα που είχε αντιμετωπίσει πολύ νωρίτερα η Αγία Βαρβάρα, όταν ο δήμαρχος Λάμπρος Μίχος είχε προχωρήσει στην ένταξη αντίστοιχου συστήματος στην πόλη.

Τότε, η Αγία Βαρβάρα ήταν από τους πρώτους δήμους που τόλμησαν να προχωρήσουν σε μία σύγχρονη μορφή μικροκινητικότητας, δίνοντας τη δυνατότητα σε δημότες και επισκέπτες να χρησιμοποιούν ηλεκτρικά ποδήλατα για τις μετακινήσεις τους. Η πρωτοβουλία είχε παρουσιαστεί ως μία «πράσινη» παρέμβαση που στόχευε στη βελτίωση της καθημερινότητας και στη μείωση της χρήσης αυτοκινήτου για μικρές αποστάσεις μέσα στην πόλη.

Ωστόσο, από τις πρώτες κιόλας ημέρες λειτουργίας του συστήματος, δεν έλειψαν τα περιστατικά καταστροφών, βανδαλισμών αλλά και κλοπών ποδηλάτων. Τότε, η δημοτική Αρχή είχε δεχθεί έντονη κριτική από την αντιπολίτευση, η οποία κατηγορούσε τον δήμαρχο τόσο για την επιλογή του εγχειρήματος όσο και για την αδυναμία προστασίας του εξοπλισμού.

Η πραγματικότητα όμως φαίνεται πως αποδεικνύει ότι τέτοιου είδους φαινόμενα δεν αποτελούν «πρόβλημα της Αγίας Βαρβάρας», αλλά ένα γενικότερο κοινωνικό ζήτημα που συναντάται ακόμη και σε μεγάλους δήμους της Αττικής.

Η περίπτωση της Νέας Σμύρνης είναι χαρακτηριστική. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του δήμου, από τα πρώτα μόλις 12 ποδήλατα που τοποθετήθηκαν πιλοτικά στην πόλη, τα 6 αφαιρέθηκαν παράνομα και τα 2 υπέστησαν φθορές, οδηγώντας προσωρινά στην απόσυρση του συστήματος ώστε να ενισχυθούν τα αντικλεπτικά και αντιβανδαλιστικά μέτρα.

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και η Αγία Βαρβάρα, η δημοτική Αρχή δεν εγκατέλειψε το εγχείρημα. Αντιθέτως, σε συνεργασία με την ανάδοχο εταιρεία, προχώρησε στις απαραίτητες επισκευές, βελτιώσεις και παρεμβάσεις ασφαλείας, επαναφέροντας τα ποδήλατα στους δρόμους της πόλης για την εξυπηρέτηση των πολιτών.

Το περιστατικό της Νέας Σμύρνης επαναφέρει έτσι μία συζήτηση που είχε ανοίξει εδώ και καιρό στην Αγία Βαρβάρα: πόσο εύκολο είναι τελικά να διατηρηθούν σύγχρονες δημόσιες υποδομές όταν μικρές ομάδες επιλέγουν να τις καταστρέφουν ή να τις ιδιοποιούνται;

Και τελικά, μήπως το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν ένας δήμος φέρνει καινοτόμες υπηρεσίες στους πολίτες του, αλλά αν ως κοινωνία μπορούμε να προστατεύσουμε όσα δημιουργούνται για το κοινό καλό;