.

.

.

.

.

.

.

Με δύο αίολα επιχειρήματα –μνημεία πολιτικής υπεκφυγής– ο Δήμαρχος Χαϊδαρίου προσπάθησε να δικαιολογήσει το γεγονός ότι ο Δήμος ήταν ο μεγάλος απών από την τελετή υπογραφής της σύμβασης για τον Κόμβο Σκαραμαγκά, παρουσία του Πρωθυπουργού.

Το πρώτο «επιχείρημα» του κ. Σελέκου; Η τελετή ήταν, λέει, μια απλή «προεκλογική φιέστα». Μια φιέστα στην οποία ο ίδιος δεν θα είχε τον λόγο, οπότε –κατά δήλωσή του– «δεν είχε και κανέναν λόγο να κάνει τον χειροκροτητή». Το δεύτερο; Η απουσία του ήταν μια μορφή… τιμωρίας προς την Κυβέρνηση η οποία –κατά την κομματική του κοσμοθεωρία– στερεί τη χρηματοδότηση από τον Δήμο.

Το παράδοξο της αριστερής «συνέπειας»

Σύμφωνα με τον κ. Σελέκο, ο ρόλος του εξαντλήθηκε και εκπληρώθηκε απόλυτα στις προπαρασκευαστικές διεργασίες. Μας θύμισε μάλιστα με καμάρι πως η Δημοτική Αρχή συμμετείχε σε όλες τις συζητήσεις, καταθέτοντας προτάσεις για την προστασία της Άνω Αφαίας, της Ιεράς Οδού, για αντιπλημμυρικά έργα και ηχοπετάσματα.

Εδώ, όμως, η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά:

• Από τη μία, ο Δήμαρχος διεκδικεί τις δάφνες για τη συμμετοχή του στον σχεδιασμό ενός έργου που λίμναζε για 25 ολόκληρα χρόνια.

• Από την άλλη, όταν αυτό το ζωτικό έργο επιτέλους παίρνει σάρκα και οστά, ο ίδιος επιλέγει να κρυφτεί πίσω από το κομματικό του ακροατήριο, σνομπάροντας την υπογραφή του.

Για τον κ. Σελέκο και τον πολιτικό του φορέα, η πραγματικότητα είναι απλή: αν ένα έργο πνοής για την πόλη γίνεται τελικά πράξη από την «κακιά δεξιά κυβέρνηση», τότε το έργο χάνει την αξία του. Προτιμότερο να σαπίζει στα χαρτιά για άλλα 25 χρόνια, παρά να αναγκαστεί ο Δήμαρχος να σταθεί στο ίδιο κάδρο με τον Πρωθυπουργό για το καλό των συνδημοτών του.

Αντί, λοιπόν, να εκπροσωπήσει το Χαϊδάρι σε μια ιστορική στιγμή, ο κ. Σελέκος προτίμησε τον ασφαλή ρόλο του επαναστάτη του γλυκού νερού. Γιατί είναι πιο εύκολο να δηλώνεις «διωκόμενος» και «αδικημένος», παρά να είσαι παρών εκεί που κρίνονται τα έργα.
Βρε που έχουμε μπλέξει…

.

.

.

.