Έξι χρόνια συμπληρώνονται από τον αιφνίδιο θάνατο του νεαρού Φώτη στα Μπλε Γήπεδα Χαϊδαρίου, ένα περιστατικό που είχε συγκλονίσει την τοπική κοινωνία και είχε ανοίξει τη συζήτηση για την ασφάλεια στους δημοτικούς αθλητικούς χώρους.

Με αφορμή τη θλιβερή επέτειο, ο θείος του, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, πρώην δημοτικός σύμβουλος Χαϊδαρίου με τη δημοτική παράταξη του Δημήτρη Μαραβέλια, προχώρησε σε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση, αναφερόμενος στην απώλεια του αγαπημένου του ανιψιού, στην πρόσφατη τελεσίδικη απόφαση της Δικαιοσύνης, αλλά και στην ανάγκη να ληφθούν ουσιαστικά μέτρα ώστε να μην βιώσει καμία άλλη οικογένεια μια αντίστοιχη τραγωδία.

Στο μήνυμά του τονίζει ότι η μεγαλύτερη δικαίωση στη μνήμη του Φώτη θα είναι να αποτελέσει η ιστορία του αφορμή για μεγαλύτερη υπευθυνότητα, καλύτερη οργάνωση και ουσιαστικά μέτρα ασφάλειας σε όλους τους αθλητικούς χώρους, ώστε να μη χαθεί ποτέ ξανά μια ανθρώπινη ζωή κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

[Στη μνήμη του αγαπημένου μας Φώτη. Έξι χρόνια πέρασαν από τη μέρα που η οικογένειά μας βίωσε τον μεγαλύτερο πόνο. Ο αγαπημένος μας Φώτης έχασε τη ζωή του στα Μπλε Γήπεδα στο Χαϊδάρι, κατά τη διάρκεια αγώνα τουρνουά, όταν κατέρρευσε μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Από εκείνη τη στιγμή, το μόνο που ζητούσαμε ήταν μια απάντηση στο «γιατί». Πώς είναι δυνατόν ένας χώρος όπου αθλούνται παιδιά και νέοι να μην διαθέτει τα στοιχειώδη μέσα πρώτων βοηθειών, που θα μπορούσαν να αποδειχθούν καθοριστικά σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή; Η σκέψη ότι ίσως ο Φώτης να είχε σήμερα τη ζωή του, αν υπήρχαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για άμεση αντιμετώπιση του περιστατικού, δεν θα πάψει ποτέ να μας συνοδεύει. Πριν λίγες μέρες με τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου, η Δικαιοσύνη απέδωσε τις ευθύνες που έκρινε ότι αναλογούν και καταδίκασε την πρόεδρο του Ομίλου σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών με αναστολή για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας μάς προκάλεσε βαθιά θλίψη η στάση ορισμένων μαρτύρων υπεράσπισης, οι οποίοι, κατά την άποψή μας, κατέθεσαν χωρίς να έχουν ουσιαστική γνώση ούτε του χώρου ούτε των πραγματικών γεγονότων της υπόθεσης. Εύχομαι ειλικρινά κανένας άνθρωπος και καμία οικογένεια να μη βρεθεί ποτέ στη θέση που βρεθήκαμε εμείς. Τον αγαπημένο μας Φώτη δεν μπορεί να μας τον φέρει πίσω κανείς. Αν όμως η μνήμη του γίνει αφορμή να υπάρξει μεγαλύτερη υπευθυνότητα, καλύτερη οργάνωση και ουσιαστικά μέτρα ασφάλειας σε όλους τους δημοτικούς αθλητικούς χώρους, τότε ίσως σωθεί έστω και μία ανθρώπινη ζωή. Αυτό θα είναι η μεγαλύτερη δικαίωση στη μνήμη του. Ο Φώτης θα ζει για πάντα στις καρδιές μας. Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.]

.

.

.

.