Έξι χρόνια συμπληρώνονται από τον αιφνίδιο θάνατο του νεαρού Φώτη στα Μπλε Γήπεδα Χαϊδαρίου, ένα περιστατικό που είχε συγκλονίσει την τοπική κοινωνία και είχε ανοίξει τη συζήτηση για την ασφάλεια στους δημοτικούς αθλητικούς χώρους.

Με αφορμή τη θλιβερή επέτειο, ο θείος του, Λεωνίδας Γιαννακόπουλος, πρώην δημοτικός σύμβουλος Χαϊδαρίου με τη δημοτική παράταξη του Δημήτρη Μαραβέλια, προχώρησε σε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση, αναφερόμενος στην απώλεια του αγαπημένου του ανιψιού, στην πρόσφατη τελεσίδικη απόφαση της Δικαιοσύνης, αλλά και στην ανάγκη να ληφθούν ουσιαστικά μέτρα ώστε να μην βιώσει καμία άλλη οικογένεια μια αντίστοιχη τραγωδία.

Στο μήνυμά του τονίζει ότι η μεγαλύτερη δικαίωση στη μνήμη του Φώτη θα είναι να αποτελέσει η ιστορία του αφορμή για μεγαλύτερη υπευθυνότητα, καλύτερη οργάνωση και ουσιαστικά μέτρα ασφάλειας σε όλους τους αθλητικούς χώρους, ώστε να μη χαθεί ποτέ ξανά μια ανθρώπινη ζωή κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

[Στη μνήμη του αγαπημένου μας Φώτη. Έξι χρόνια πέρασαν από τη μέρα που η οικογένειά μας βίωσε τον μεγαλύτερο πόνο. Ο αγαπημένος μας Φώτης έχασε τη ζωή του στα Μπλε Γήπεδα στο Χαϊδάρι, κατά τη διάρκεια αγώνα τουρνουά, όταν κατέρρευσε μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Από εκείνη τη στιγμή, το μόνο που ζητούσαμε ήταν μια απάντηση στο «γιατί». Πώς είναι δυνατόν ένας χώρος όπου αθλούνται παιδιά και νέοι να μην διαθέτει τα στοιχειώδη μέσα πρώτων βοηθειών, που θα μπορούσαν να αποδειχθούν καθοριστικά σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή; Η σκέψη ότι ίσως ο Φώτης να είχε σήμερα τη ζωή του, αν υπήρχαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για άμεση αντιμετώπιση του περιστατικού, δεν θα πάψει ποτέ να μας συνοδεύει. Πριν λίγες μέρες με τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου, η Δικαιοσύνη απέδωσε τις ευθύνες που έκρινε ότι αναλογούν και καταδίκασε την πρόεδρο του Ομίλου σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών με αναστολή για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας μάς προκάλεσε βαθιά θλίψη η στάση ορισμένων μαρτύρων υπεράσπισης, οι οποίοι, κατά την άποψή μας, κατέθεσαν χωρίς να έχουν ουσιαστική γνώση ούτε του χώρου ούτε των πραγματικών γεγονότων της υπόθεσης. Εύχομαι ειλικρινά κανένας άνθρωπος και καμία οικογένεια να μη βρεθεί ποτέ στη θέση που βρεθήκαμε εμείς. Τον αγαπημένο μας Φώτη δεν μπορεί να μας τον φέρει πίσω κανείς. Αν όμως η μνήμη του γίνει αφορμή να υπάρξει μεγαλύτερη υπευθυνότητα, καλύτερη οργάνωση και ουσιαστικά μέτρα ασφάλειας σε όλους τους δημοτικούς αθλητικούς χώρους, τότε ίσως σωθεί έστω και μία ανθρώπινη ζωή. Αυτό θα είναι η μεγαλύτερη δικαίωση στη μνήμη του. Ο Φώτης θα ζει για πάντα στις καρδιές μας. Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.]

.

.

.

.

Μια εικόνα που δεν τιμά κανέναν παρουσιάζουν διάφορα σημεία του Χαϊδαρίου, όπου η ανεξέλεγκτη απόρριψη απορριμμάτων, μπαζών και ογκωδών αντικειμένων έχει δημιουργήσει μικρές εστίες ρύπανσης, προκαλώντας έντονο προβληματισμό στους κατοίκους.

Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν κάδους αναποδογυρισμένους ή κατεστραμμένους, μπάζα, σακούλες με οικοδομικά υλικά, ξύλα, πλαστικά και κάθε είδους απορρίμματα πεταμένα δίπλα σε χώρους άθλησης και σε δρόμους της πόλης. Σε ορισμένα σημεία, η κατάσταση παραπέμπει περισσότερο σε ανεξέλεγκτη χωματερή παρά σε αστικό περιβάλλον.

Το πρόβλημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη διάσταση μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, καθώς οι υψηλές θερμοκρασίες αυξάνουν τον κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς. Η συσσώρευση ξερών χόρτων, εύφλεκτων υλικών και απορριμμάτων δίπλα σε δέντρα και περιαστικές εκτάσεις αποτελεί σοβαρό παράγοντα επικινδυνότητας, ιδιαίτερα σε μια περιοχή που γειτνιάζει με το Όρος Αιγάλεω. Αντίστοιχες καταγγελίες για παράνομες αποθέσεις απορριμμάτων και καύσιμη ύλη στην περιοχή έχουν καταγραφεί και στο παρελθόν, με ειδικούς να επισημαίνουν τον αυξημένο κίνδυνο για το φυσικό περιβάλλον.

Οι κάτοικοι ζητούν συχνότερους καθαρισμούς, αυστηρότερους ελέγχους και αποτελεσματική επιτήρηση των σημείων όπου παρατηρείται συστηματική παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων. Παράλληλα, επισημαίνουν ότι η προστασία της πόλης δεν αποτελεί μόνο ευθύνη του Δήμου, αλλά και ζήτημα ατομικής ευθύνης, καθώς αρκετές από τις εικόνες αυτές είναι αποτέλεσμα ασυνείδητων συμπεριφορών.

Η καθαριότητα και η προστασία του δημόσιου χώρου αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την ποιότητα ζωής των πολιτών. Οι εικόνες αυτές αναδεικνύουν την ανάγκη για άμεσες παρεμβάσεις, ώστε να αποκατασταθεί η εικόνα της πόλης και να περιοριστούν οι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία και την ασφάλεια, ιδιαίτερα κατά την αντιπυρική περίοδο.

.

.

.

​Του Αποστόλη Θεοφίλη,
Επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Το Χαΐδάρι Ψηλά!» ​

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που μια εικόνα γεννά αμείλικτα ερωτήματα.

Χθες, στον Βοτανικό Κήπο Διομήδους —εδώ, μέσα στο σπίτι μας, στο Χαϊδάρι— υπογράφηκε η πολυαναμενόμενη σύμβαση για τον τριπλό κόμβο Σκαραμαγκά. Ένα έργο πνοής, ύψους 40,8 εκατομμυρίων ευρώ, που θα δώσει τεράστια κυκλοφοριακή ανάσα και θα αναβαθμίσει ολόκληρη τη Δυτική Αθήνα. ​Στην τελετή έδωσαν το παρών ο Πρωθυπουργός, η ηγεσία του Υπουργείου Υποδομών, ο Περιφερειάρχης Αττικής, καθώς και οι Δήμαρχοι των όμορων Δήμων (Ασπροπύργου, Κορυδαλλού κ.ά.), οι οποίοι έσπευσαν να στηρίξουν και να διεκδικήσουν για τις πόλεις τους. ​

Η καρέκλα, όμως, που έγραφε «Μιχάλης Σελέκος, Δήμαρχος Χαϊδαρίου» παρέμεινε προκλητικά άδεια. ​Και εδώ γεννιέται το πιο κρίσιμο ερώτημα που οφείλει να απαντηθεί: Εάν έδωσε τελικά το παρών σήμερα ο κ. Σελέκος ως Δήμαρχος όλων των Χαϊδαριωτών, ή εάν επέλεξε να απέχει για να υπηρετήσει την κομματική του ταυτότητα; ​

Γιατί αν αυτή η καρέκλα έμεινε κενή μέχρι να πέσει η αυλαία της τελετής, τότε δεν μιλάμε για μια απλή απουσία ή μια καθυστερημένη προσέλευση. Μιλάμε για μια συνειδητή απόφαση να μείνει το Χαϊδάρι βουβό. Και αυτή η συνειδητή αποχή, αυτή η άδεια καρέκλα μέχρι το τέλος, προσβάλλει βάναυσα τον θεσμό του Δημάρχου και υποβαθμίζει την πόλη μας. ​

Έδωσε το παρών ως ο θεσμικός εκπρόσωπος της πόλης μας για να διεκδικήσει αντισταθμιστικά οφέλη, περιβαλλοντικές προστασίες και έργα υποδομής για τους Χαϊδαριώτες, ή προτίμησε να κρυφτεί πίσω από την κομματική του περιχαράκωση; ​

Πώς είναι δυνατόν ένα τόσο μεγάλο έργο να υπογράφεται στα όρια του Δήμου μας και ο Δήμαρχος της πόλης να επιλέγει να γυρίσει την πλάτη, αφήνοντας το Χαϊδάρι χωρίς φωνή στο τραπέζι των αποφάσεων; ​

Ποιον εξυπηρετεί τελικά αυτή η στάση; Το συμφέρον των συνδημοτών μας ή την τυφλή υπακοή σε μια ξεπερασμένη κομματική γραμμή της στείρας άρνησης; ​

Αυτή η άδεια καρέκλα αδικεί και υποβαθμίζει το ίδιο το Χαϊδάρι. Στέλνει το μήνυμα ότι η πόλη μας είναι αποκομμένη, εσωστρεφής και απούσα από τις μεγάλες εξελίξεις που διαμορφώνουν την Αττική των επόμενων δεκαετιών. ​

Αλήθεια, γιατί το Περιστέρι μπορεί και το Χαϊδάρι όχι; Γιατί οι άλλοι Δήμαρχοι της περιοχής μας κάθονται στο τραπέζι των αποφάσεων, συνεργάζονται, πιέζουν και κερδίζουν έργα για τους δημότες τους, ενώ η δική μας δημοτική αρχή προτιμά να καταγγέλλει την υποχρηματοδότηση από τα μεγάφωνα, αντί να παλέψει θεσμικά εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις; ​

Ως παράταξη «Το Χαϊδάρι Ψηλά!», θέτουμε το κρίσιμο ερώτημα: Μέχρι πότε το Χαϊδάρι θα στερείται τη θεσμική εκπροσώπηση που δικαιούται; ​

Ένας Δήμαρχος οφείλει να είναι παρών παντού όπου διακυβεύεται το μέλλον της πόλης του. Οφείλει να συνομιλεί, να διαπραγματεύεται και να διεκδικεί με πείσμα, βάζοντας το Χαϊδάρι πάνω από το κόμμα.

Οι Χαϊδαριώτες κουράστηκαν από τη μιζέρια και τις χαμένες ευκαιρίες. Θέλουν μια δημοτική αρχή που θα κάθεται στην καρέκλα της ευθύνης και όχι μια αρχή που αφήνει τις καρέκλες της ουσιαστικής διεκδίκησης άδειες. ​Είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε πίσω την αδράνεια και να διεκδικήσουμε αυτά που μας αξίζουν; ​Εμείς απαντάμε ναι. Και συνεχίζουμε μαζί, καθαρά και αποφασιστικά, για να πάμε «Το Χαϊδάρι Ψηλά!».

​Υ.Γ.: Αξίζει, πάντως, να θυμίσουμε στους συνδημοτές μας μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: τον σημερινό Δήμαρχο Χαϊδαρίου στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών, τον βοήθησαν καθοριστικά για να εκλεγεί κομματικά και αυτοδιοικητικά στελέχη που πρόσκεινται στη Νέα Δημοκρατία. Φαίνεται πως η «σκληρή» αντισυστημική στάση πάει περίπατο όταν πλησιάζουν οι εκλογές και πρόκειται για τις καρέκλες της “δημαρχίας”. Τότε οι «αντίπαλοι» γίνονται χρήσιμοι υπόγειοι σύμμαχοι, για να ξαναθυμηθούν τον ρόλο του «αντάρτη» αμέσως μετά την κάλπη.

.

.

.