Στιγμές βαθιάς συγκίνησης εκτυλίσσονται απόψε στη Νίκαια.

Η σορός του Γιώργου Μαζωνάκη έφτασε στην αγαπημένη του Αγία Τριάδα και η γειτονιά του υποδέχθηκε για τελευταία φορά το δικό της παιδί. Πλήθος κόσμου έχει συγκεντρωθεί από νωρίς γύρω από τον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας Νίκαιας για τη «λαϊκή αγρυπνία» στη μνήμη του αγαπημένου τραγουδιστή.

Φίλοι, συνεργάτες, άνθρωποι που τον γνώρισαν αλλά και απλοί θαυμαστές του έφτασαν στη Νίκαια για να αφήσουν ένα λουλούδι, να σταθούν για λίγα λεπτά κοντά του και να του πουν το δικό τους τελευταίο «αντίο».

Και λίγο πριν φτάσει η σορός, συνέβη κάτι που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με λέξεις. Ο κόσμος άρχισε να τραγουδά.

Το «Είσαι το λάθος μου το τελευταίο» και άλλες μεγάλες επιτυχίες του ακούστηκαν έξω από την Αγία Τριάδα.

Η Νίκαια δεν αποχαιρετά τον Γιώργο Μαζωνάκη μόνο με δάκρυα και σιωπή. Τον αποχαιρετά με τα τραγούδια του. Με τη φωνή του. Με όλα εκείνα που άφησε πίσω του.

Η «λαϊκή αγρυπνία» θα συνεχιστεί μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας, δίνοντας τη δυνατότητα στον κόσμο να περάσει από την εκκλησία και να αποτίσει τον δικό του φόρο τιμής. Ο Γιώργος Μαζωνάκης επέστρεψε έτσι για το τελευταίο του ταξίδι σε έναν τόπο με τον οποίο ήταν βαθιά δεμένος: στη Νίκαια, στη γειτονιά του, στην αγαπημένη του ενορία.

Έφυγε ξαφνικά, μόλις στα 54 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη διαδρομή στο ελληνικό τραγούδι και κομμάτια που συνόδευσαν έρωτες, χωρισμούς, χαρές και δύσκολες στιγμές μιας ολόκληρης γενιάς.

Αύριο, Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, στις 13:00, θα τελεστεί στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας Νίκαιας η εξόδιος ακολουθία, παρουσία κόσμου, ώστε συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες και όσοι τον αγάπησαν μέσα από τα τραγούδια του να μπορέσουν να του πουν το ύστατο χαίρε.

Η νεότερη διευκρίνιση βάζει τέλος και στη σύγχυση που δημιουργήθηκε από τις αρχικές πληροφορίες: η αναφορά σε στενό οικογενειακό κύκλο αφορά την ταφή που θα ακολουθήσει και όχι την εξόδιο ακολουθία στην Αγία Τριάδα, η οποία θα γίνει παρουσία κόσμου.

Η οικογένεια έχει ζητήσει, αντί στεφάνων, όσοι το επιθυμούν να ενισχύσουν το Humanity Greece.

Απόψε, όμως, οι εικόνες από τη Νίκαια ίσως λένε περισσότερα από οποιοδήποτε κείμενο. Λουλούδια. Δάκρυα. Άνθρωποι αγκαλιασμένοι.

Και μέσα στη νύχτα, τα τραγούδια του.

Γιατί ένας καλλιτέχνης μπορεί κάποτε να φύγει από τη σκηνή.

Η φωνή του, όμως, μπορεί να συνεχίσει να ακούγεται για πάντα.

Καλό ταξίδι, Γιώργο…

Πηγή φωτογραφιών:newsbomb,in,ert,skai,protothema,Newsbeast,Flash.

Επιμέλεια σύνταξης:#oeo

.

.

.

.

Στην παλιά του γειτονιά. Εκεί όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε τα πρώτα χρόνια μιας διαδρομής που έμελλε να τον οδηγήσει στις μεγαλύτερες πίστες της Ελλάδας. Εκεί επιστρέφει απόψε ο Γιώργος Μαζωνάκης, αυτή τη φορά για το τελευταίο αντίο.

Η σορός του αγαπημένου τραγουδιστή θα βρίσκεται σήμερα, Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Νίκαιας, την εκκλησία και ενορία με την οποία ήταν ιδιαίτερα συνδεδεμένος.

Η «λαϊκή αγρυπνία» θα αρχίσει στις 19:30 και θα διαρκέσει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας, ώστε φίλοι, συνεργάτες και χιλιάδες άνθρωποι που τον αγάπησαν μέσα από τα τραγούδια του να μπορέσουν να περάσουν από τη γειτονιά του και να του πουν το δικό τους τελευταίο «αντίο».

Η επιλογή της Νίκαιας μόνο τυχαία δεν είναι. Εδώ βρίσκονται οι ρίζες του. Σε αυτές τις λαϊκές γειτονιές της δυτικής πλευράς του λεκανοπεδίου, εκεί όπου σχεδόν σμίγουν Νίκαια, Κορυδαλλός και Αγία Βαρβάρα, βρίσκονται οι εικόνες και οι αναμνήσεις μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που ο ίδιος δεν ξέχασε ποτέ. Και ίσως κανένα τραγούδι να μην μπορεί σήμερα να περιγράψει καλύτερα αυτή την επιστροφή από εκείνο που ερμήνευσε μαζί με τους Goin’ Through: «Θέλω να γυρίσω στα παλιά».

Ένα τραγούδι για την παλιά γειτονιά, τη Νίκαια, την Κοκκινιά και τον Πειραιά. Ένα τραγούδι νοσταλγίας για όσα άφησε πίσω του ένα παιδί που μεγάλωσε και προχώρησε, χωρίς όμως να ξεχάσει από πού ξεκίνησε. Ιδιαίτερος είναι και ο συμβολισμός της συνεργασίας αυτής με τον Νίκο Βουρλιώτη (NIVO).

Δύο παιδιά της ίδιας ευρύτερης γειτονιάς, που μεγάλωσαν σε πολύ μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλον. Δύο διαφορετικοί μουσικοί δρόμοι που κάποια στιγμή συναντήθηκαν για να τραγουδήσουν ακριβώς αυτό που τους ένωνε: τις γειτονιές και τα χρόνια που άφησαν πίσω τους.

Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» ακούγεται αναπόφευκτα διαφορετικά. Γιατί ο Γιώργος Μαζωνάκης επιστρέφει πράγματι στα παλιά. Στην Αγία Τριάδα, στην αγαπημένη του ενορία, στη Νίκαια και στους δρόμους όπου βρίσκονται οι πρώτες εικόνες της ζωής του.

Αύριο, Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, στις 13:00, θα τελεστεί η εξόδιος ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Νίκαιας και στη συνέχεια θα ακολουθήσει η ταφή του στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών, σε στενό οικογενειακό κύκλο, όπως επιθυμεί η οικογένειά του.

Η οικογένεια έχει ζητήσει, αντί στεφάνων, όσοι επιθυμούν να τιμήσουν τη μνήμη του να ενισχύσουν το Humanity Greece.

Μια ακόμη απώλεια για τις γειτονιές μας Υπάρχει, όμως, και μία ακόμη σύμπτωση που δίνει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό στον αποχαιρετισμό. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, ένας ακόμη αγαπημένος άνθρωπος του ελληνικού τραγουδιού, ο Δημήτρης Κόκοτας, έφευγε από αυτές τις γειτονιές για το τελευταίο του ταξίδι.

Η εξόδιος ακολουθία του τελέστηκε στις 28 Αυγούστου στην Παναγία Ελεούσα της Αγίας Βαρβάρας και ακολούθησε η ταφή του στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Και τώρα, μόλις λίγες ημέρες αργότερα, στο ίδιο κοιμητήριο θα αναπαυθεί και ο Γιώργος Μαζωνάκης.

Δύο άνθρωποι του ελληνικού τραγουδιού. Δύο απώλειες μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Και ένας τόπος που συνδέει, με διαφορετικό τρόπο, τις ιστορίες τους: οι γειτονιές της Νίκαιας, του Κορυδαλλού και της Αγίας Βαρβάρας.

Απόψε, όμως, η Νίκαια θα είναι του Γιώργου.

Οι άνθρωποι που τον αγάπησαν θα περάσουν από την Αγία Τριάδα για ένα λουλούδι, μια προσευχή, ένα τελευταίο αντίο.

Και ένας στίχος που τραγούδησε ο ίδιος μοιάζει να επιστρέφει εκεί όπου όλα ξεκίνησαν: «Θέλω να γυρίσω στα παλιά…»

Στην παλιά γειτονιά. Στο σπίτι.

.

.

.

.

Με έναν βαθιά συγκινητικό και προσωπικό τρόπο επέλεξε ο Νίκος Βουρλιώτης (NiVo) να αποχαιρετήσει τον φίλο και στενό συνεργάτη του, Γιώργο Μαζωνάκη, λίγες ημέρες μετά την απώλειά του.

Ο NiVo, εμφανώς φορτισμένος συναισθηματικά, βρήκε τη δύναμη να τιμήσει τη μνήμη του μέσα από αυτό που τους ένωνε για χρόνια: τη μουσική.

Κατά τη διάρκεια της πρεμιέρας του στο Bodega, όπου εμφανίζεται μαζί με τον Χρήστο Χολίδη, ερμήνευσε το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά», σε μια στιγμή που προκάλεσε έντονη συγκίνηση. Ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος και τραγούδησε μαζί του, μετατρέποντας την ερμηνεία σε ένα αυθόρμητο συλλογικό αντίο στον Γιώργο Μαζωνάκη.

Οι δύο καλλιτέχνες είχαν αναπτύξει στενή σχέση και είχαν συνεργαστεί ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, γράφοντας τη δική τους κοινή ιστορία στην ελληνική μουσική σκηνή.

Ο Νίκος Βουρλιώτης επέλεξε αυτές τις δύσκολες ώρες να μην εκφράσει δημόσια τον πόνο του μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Αντί για λόγια, άφησε τη μουσική να μιλήσει για εκείνον.

Και από την πίστα, μπροστά σε ένα κοινό όρθιο και συγκινημένο, είπε με τον δικό του τρόπο το τελευταίο «αντίο» στον φίλο του Γιώργο.

.

.