Μια αιχμηρή παρέμβαση για τις κοινωνικές ανισότητες, τη συγκέντρωση του πλούτου και τις πολιτικές αποφάσεις που επιβαρύνουν τους οικονομικά ασθενέστερους έκανε ο Δημήτρης Τσατσαμπάς, θέτοντας ένα ερώτημα που αφορά όχι μόνο τη Γαλλία, αλλά και την ελληνική πραγματικότητα.

Με αφορμή τις κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις στη Γαλλία, ο Τσατσαμπάς επισημαίνει ότι, την ώρα που ο πλούτος συγκεντρώνεται σε ολοένα και λιγότερα χέρια και η φτώχεια διευρύνεται, οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να ζητούν νέες θυσίες από εκείνους που ήδη δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις.

Η παρέμβασή του αγγίζει την καρδιά ενός μεγάλου πολιτικού και κοινωνικού προβλήματος: Γιατί το βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής καλούνται να σηκώσουν ξανά και ξανά οι πολλοί, ενώ οι οικονομικά ισχυρότεροι συνεχίζουν να συγκεντρώνουν ολοένα μεγαλύτερο πλούτο; Ο Δημήτρης Τσατσαμπάς δεν περιορίζεται σε μια απλή διαπίστωση.

Θέτει ευθέως ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, πολιτικής ευθύνης και προτεραιοτήτων, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από τους αριθμούς, τα ελλείμματα και τις απαιτήσεις των αγορών υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες και κοινωνίες που δοκιμάζονται.

Και καταλήγει με μια φράση που δίνει ιδιαίτερο βάρος στην παρέμβασή του: «Δεν λέω κάτι καινούργιο.

Λέω, όμως, κάτι που ακούγεται όλο και πιο σπάνια…» Μια τοποθέτηση που ασφαλώς δεν αφορά μόνο τη Γαλλία. Γιατί το ερώτημα «ποιος κοροϊδεύει ποιον;» αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε κάθε κοινωνία όπου οι πολίτες καλούνται να κάνουν συνεχώς θυσίες, χωρίς να βλέπουν αντίστοιχη δικαιοσύνη στην κατανομή των βαρών.

Ολόκληρη η ανάρτηση του Δημήτρη Τσατσαμπά:

«Συμβαίνει μόνο στη Γαλλία;»

Όταν οι κοινωνικές ανισότητες εκτοξεύονται με ασύλληπτους ρυθμούς, όταν ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια ολοένα και λιγότερων και η φτώχεια επεκτείνεται σε ολοένα και περισσότερους, μέσα από θεμιτές και αθέμιτες πρακτικές της ελεύθερης οικονομίας, και όταν οι πολιτικοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις, αντί να αντιμετωπίζουν αυτή τη βαθιά κοινωνική αδικία, ζητούν από τους πολλούς, που ήδη δοκιμάζονται οικονομικά, να επωμίζονται διαρκώς νέα δημοσιονομικά βάρη, προκειμένου να μειωθούν τα ελλείμματα και να καθησυχαστούν οι αγορές, τότε εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα:

Τελικά, ποιος κοροϊδεύει ποιον;

Υ.Γ. Δεν λέω κάτι καινούργιο. Λέω, όμως, κάτι που ακούγεται όλο και πιο σπάνια…

.

.

.

.

Ενώ στο Χαϊδάρι ξεσπάει βαρύς σάλος, με τη Δημοτική Αρχή να αφήνει απλήρωτες τις υπερωρίες των εργαζομένων για περισσότερους από τέσσερις μήνες, ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, κ. Ντηνιακός, αποφάσισε να επιδείξει τα «ανακλαστικά» του. Μόνο που αντί να ορθώσει ανάστημα απέναντι στην απροκάλυπτη παρακράτηση των δουλεμένων χρημάτων των βιοπαλαιστών του Δήμου, το μόνο που βρήκε να καταγγείλει δημοσίως ήταν… η βλάβη στο ασανσέρ της πεζογέφυρας!

Αδιαμφισβήτητα, η αποκατάσταση της προσβασιμότητας και η λειτουργία μιας υποδομής είναι ένα ζήτημα που απασχολεί την καθημερινότητα των δημοτών. Είναι όμως δυνατόν, κ. Ντηνιακέ, να βάζετε στην ίδια ζυγαριά –ή ακόμα χειρότερα, να ιεραρχείτε ως σπουδαιότερη– τη βλάβη ενός ανελκυστήρα από την οικονομική ασφυξία στην οποία έχουν περιέλθει δεκάδες οικογένειες;

Όταν οι εργαζόμενοι, ιδίως, στην Καθαριότητα υπερβάλλουν εαυτόν κάτω από σκληρές συνθήκες για να κρατήσουν την πόλη όρθια, η σιωπή για τους μισθούς τους δεν είναι απλά ατυχής• είναι πολιτικά έκθετη.

Οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν νύχτα και μέρα, μέσα στη ζέστη, τη σκόνη και τα σκουπίδια, προσφέροντας τα μέγιστα για να διατηρήσουν την ευταξία και την υγιεινή στο Χαϊδάρι. Κι όμως, την ώρα που η «φιλεργατική» Δημοτική Αρχή στερεί ανερυθρίαστα τους καρπούς της μόχθου τους, ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιλέγει τον ρόλο του θεατή, «πετώντας την μπάλα στην εξέδρα» με καταγγελίες ήσσονος σημασίας.

Αυτή η τακτική δεν συνιστά απλώς λάθος ιεράρχηση• φανερώνει μια βαθιά αποκοπή από τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων της βιοπάλης. Όταν η τοπική κοινωνία βράζει για την αδικία εις βάρος των εργαζομένων, η πολιτική αφασία και η επιλεκτική ευαισθησία του κ. Ντηνιακού τον καθιστούν ηθικό συμπαραστάτη της ίδιας της αδικίας.

Το Χαϊδάρι δεν χρειάζεται αντιπολίτευση των χαμηλών απαιτήσεων και των ανώδυνων εντυπώσεων. Χρειάζεται πολιτικό σθένος που να υπερασπίζεται έμπρακτα τον ιδρώτα των εργαζομένων. Κι εκεί, ο κ. Ντηνιακός πήρε βαθμό κάτω από τη βάση.

Το δελτίο τύπου της παράταξης Ντηνιακού

Πεζογέφυρες Χαϊδαρίου: Η προσβασιμότητα δεν μπορεί να περιμένει
Οι δύο πεζογέφυρες στο Χαϊδάρι δημιουργήθηκαν με έναν βασικό σκοπό: να εξασφαλίζουν την ασφαλή μετακίνηση και διέλευση όλων των πολιτών. Ιδιαίτερα των ηλικιωμένων, των ατόμων με αναπηρία, των γονέων με παιδικά καρότσια και γενικότερα όσων δυσκολεύονται να χρησιμοποιήσουν τις σκάλες.

Σήμερα, όμως, η εικόνα που παρουσιάζουν είναι προβληματική τόσο αισθητικά όσο και λειτουργικά. Κυρίως, η μη λειτουργία των ανελκυστήρων δημιουργεί σοβαρό ζήτημα προσβασιμότητας και στην πράξη στερεί από συμπολίτες μας τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τις πεζογέφυρες με ασφάλεια και αυτονομία.

Το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν αναδεικνύεται για πρώτη φορά. Το έχουμε επισημάνει και στο παρελθόν, ζητώντας να δοθεί λύση. Παρ’ όλα αυτά, ο χρόνος πέρασε και το πρόβλημα παραμένει.
Και επειδή από τη σημερινή Δημοτική Αρχή επιχειρήθηκε να μεταφερθεί η ευθύνη για τις πεζογέφυρες στην Περιφέρεια, είναι σημαντικό να μιλήσουμε με επίσημα στοιχεία και όχι με ισχυρισμούς.
Από την 219 απόφαση του 15ου Δημοτικού Συμβουλίου του 2016, με εισηγητή τον σημερινό Δήμαρχο κ. Μιχάλη Σελέκο, μέχρι τα διοικητικά πρωτόκολλα παραλαβής που ακολούθησαν όταν οι πεζογέφυρες παραδόθηκαν, προκύπτει, σύμφωνα με τα σχετικά έγγραφα, η ευθύνη του Δήμου για τη λειτουργία και τη συντήρηση των συγκεκριμένων υποδομών.

Το ζήτημα βέβαια δεν είναι να συνεχίζεται μια συζήτηση για το ποιος φταίει. Το ζήτημα είναι να δοθεί επιτέλους λύση.

Η Δημοτική Αρχή οφείλει να προχωρήσει άμεσα στις απαραίτητες ενέργειες ώστε οι ανελκυστήρες να τεθούν σε πλήρη και ασφαλή λειτουργία και οι πεζογέφυρες να είναι πραγματικά προσβάσιμες σε όλους.

Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες δικαιολογίες. Χρειάζονται πεζογέφυρες ασφαλείς, λειτουργικές και προσβάσιμες.

Η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα.

.

.