Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παρέμβαση για το παρόν και το μέλλον του Χαϊδαρίου πραγματοποιεί ο Δημήτρης Τσατσαμπάς, ένας άνθρωπος με μακρά διαδρομή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, γνώση των προβλημάτων της πόλης και εμπειρία στη διοίκησή της.
.
Ο πρώην υποψήφιος δήμαρχος Χαϊδαρίου, που διετέλεσε αντιδήμαρχος από το 1998 έως το 2006 επί δημαρχίας Κυριάκου Ντηνιακού και επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Πρώτα το Χαϊδάρι», καταθέτει δημόσια τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του για τις ευκαιρίες που χάθηκαν και τις αλλαγές που εξακολουθούν να αποτελούν ζητούμενο για την πόλη.
.
Με αφορμή την εικόνα ενός πεζόδρομου σε έναν άλλο δήμο, θέτει ένα απλό αλλά ουσιαστικό ερώτημα: Γιατί όσα άλλες πόλεις έχουν καταφέρει, στο Χαϊδάρι εξακολουθούν να παραμένουν ανεκπλήρωτοι στόχοι;
Η παρέμβασή του αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς δεν προέρχεται από έναν απλό παρατηρητή, αλλά από έναν αυτοδιοικητικό που έχει υπηρετήσει την πόλη από θέσεις ευθύνης. Με αιχμές για τη διαχρονική έλλειψη σχεδιασμού, πολιτικής βούλησης και αποφασιστικότητας, ο Δημήτρης Τσατσαμπάς ανοίγει μια συζήτηση που αφορά όχι μόνο τις δημοτικές διοικήσεις, αλλά και το μέλλον της καθημερινότητας των κατοίκων.
.
Η «Δικαιοσύνη Σήμερα» παρουσιάζει αυτούσια τη δημόσια παρέμβασή του, η οποία αξίζει να διαβαστεί και να προβληματίσει.
.
Η παρέμβαση του Δημήτρη Τσατσαμπά «Δεν λείπουν οι δυνατότητες. Μας λείπουν το όραμα και η τόλμη.»
.
Πριν από λίγες μέρες, περπατώντας σε έναν πεζόδρομο μιας άλλης πόλης, γεμάτο ζωή και κίνηση, έπιασα τον εαυτό μου να κάνει ξανά την ίδια σκέψη. Να συγκρίνει. Να προβληματίζεται.
Και τελικά να αναρωτιέται: Γιατί όχι και στο Χαϊδάρι;
.
Γιατί αυτό που αλλού θεωρείται αυτονόητο, στο Δήμο μας εξακολουθεί να φαντάζει ακατόρθωτο.
.
Μια πόλη δεν είναι μόνο οι δρόμοι, τα κτίρια και οι υποδομές της. Είναι οι άνθρωποί της και η ποιότητα της καθημερινής τους ζωής.
.
Κάθε πόλη έχει ανάγκη από χώρους όπου οι κάτοικοί της μπορούν να περπατούν, να κάθονται, να συναντιούνται, να επικοινωνούν, να χαλαρώνουν και να απολαμβάνουν τον δημόσιο χώρο. Αυτό ακριβώς προσφέρει ένας πεζόδρομος. Η δημιουργία ενός πεζόδρομου δεν είναι απλώς μια τεχνική παρέμβαση στον αστικό ιστό. Δεν είναι μόνο πλακοστρώσεις, φωτισμός, πράσινο ή κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι κοινωνικό έργο.
.
Είναι επιλογή που τοποθετεί τον άνθρωπο στο επίκεντρο και όχι το αυτοκίνητο.
.
Που ενισχύει την κοινωνική ζωή και τη συνοχή, προστατεύει το περιβάλλον, βελτιώνει την προσβασιμότητα και δημιουργεί συνθήκες καλύτερης καθημερινής διαβίωσης.
.
Ένας πεζόδρομος δεν είναι απλώς ένας δρόμος χωρίς αυτοκίνητα. Είναι τόπος ανθρώπινης επαφής. Είναι πολιτισμός, περιβάλλον και ποιότητα. Είναι επένδυση στη ζωή της πόλης και των ανθρώπων της. Δεν μιλάμε για έργα πολυτελείας. Μιλάμε για βασικές παρεμβάσεις που κάνουν μια πόλη πιο ανθρώπινη, πιο λειτουργική και πιο φιλική στους κατοίκους της.
.
Κι όμως, στο Χαϊδάρι έχουν περάσει πολλές δεκαετίες και δεν έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ούτε έναν νέο πεζόδρομο ή έστω έναν δρόμο ήπιας κυκλοφορίας. Και δεν αναφέρομαι καν στη διαρκή απαξίωση του πεζόδρομου της Καραϊσκάκη, ούτε στην αποτυχημένη ανάπλαση του πεζόδρομου της Ηρώων Πολυτεχνείου στο Δάσος. Ας το σκεφτούμε λίγο.
.
Τόσα χρόνια, τόσες υποσχέσεις και τόσες αναφορές στην αναβάθμιση της πόλης, χωρίς όμως ούτε μία ουσιαστική και πετυχημένη παρέμβαση.
.
Δυστυχώς δεν πρόκειται απλώς για μια χαμένη ευκαιρία. Πρόκειται για μια διαχρονική αδυναμία να προχωρήσουμε σε αλλαγές που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες και που σε άλλες πόλεις αποτελούν προτεραιότητα.
.
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
.
Μήπως γιατί διαχρονικά συμβιβαστήκαμε με όσα υπάρχουν, αντί να διεκδικούμε όσα δικαιούμαστε και αξίζουμε; Μήπως γιατί προτιμάμε να τα έχουμε καλά με όλους, αποφεύγοντας πρωτοβουλίες και αποφάσεις που προκαλούν αντιδράσεις ή έχουν πολιτικό κόστος;
.
Μήπως γιατί είναι ευκολότερο να επικαλείσαι δυσκολίες, να μεταθέτεις ευθύνες και να αναζητάς δικαιολογίες, παρά να σχεδιάζεις, να διεκδικείς, να αναζητάς λύσεις;
.
Υπάρχει, όμως, και κάτι βαθύτερο.
.
Η δημιουργία τέτοιων χώρων απαιτεί όραμα, γνώση, σχεδιασμό, προετοιμασία, διεκδίκηση και, κυρίως, ισχυρή βούληση. Απαιτεί θαρραλέες διοικήσεις που δεν φοβούνται να πάρουν αποφάσεις, να ξεπεράσουν δυσκολίες, να αντιμετωπίσουν αντιδράσεις και να αναλάβουν την ευθύνη των επιλογών τους.
.
Αντί λοιπόν να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες, μεταθέτουμε ευθύνες.
.
Αντί να δίνουμε λύσεις, αναζητούμε δικαιολογίες.
.
Αντί να ξεπερνάμε εμπόδια, στεκόμαστε αδρανείς.
.
Και κάπως έτσι, η καθημερινότητα, αντί να βελτιώνεται, μένει στάσιμη ή και χειροτερεύει. Γιατί η πόλη δεν αλλάζει από μόνη της. Δεν αλλάζει με λόγια και διαπιστώσεις. Αλλάζει με σχέδιο, δουλειά, επιμονή και αποφασιστικότητα.
.
Οι φωτογραφίες είναι από άλλο Δήμο, όχι για να ζηλέψουμε, αλλά για να διαπιστώσουμε ότι τέτοια έργα δεν είναι ούτε ουτοπία ούτε πολυτέλεια. Είναι επιλογές που έγιναν πράξη εκεί όπου υπήρξαν όραμα, σχέδιο, αντίληψη, θέληση και αποφασιστικότητα.
.
Και τελικά, το ερώτημα παραμένει:
Πώς γίνεται σε άλλες πόλεις να υλοποιούνται τέτοια έργα και στο Χαϊδάρι όχι;
Όταν μια πόλη μένει για δεκαετίες χωρίς τέτοιες αυτονόητες παρεμβάσεις, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη δυνατοτήτων.
.
Είναι η έλλειψη οράματος και τόλμης.