Connect with us

Κοινωνία

Μαρίνα Γωνιωτακη: ΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ

Published

on

Το 1889 δημοσιεύτηκε το έργο του Θ. Βέμπλεν, Η Θεωρία της αργόσχολης τάξης. Αυτό το έργο ασκούσε κριτική στην αμερικάνική κοινωνία, που θεωρούταν διαιρεμένη. Η αμερικάνικη κοινωνία απαρτίζονταν από αυτούς που ασκούσαν ωφέλιμες και παραγωγικές δραστηριότητες και από αυτούς που επιδίδονταν σε ληστρικές, επιδειχτικές και φιλοεπιχειρηματικές δραστηριότητες. Στο στόχαστρο του συγγραφέα ήταν εκείνο το κοινωνικό στρώμα, το οποίο κατανάλωνε υλικά αγαθά και το ονόμασε η αργόσχολη τάξη. Ο Βέλμπεν θεωρούσε ότι η «αργόσχολη τάξη» είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά από εποχή σε εποχή. Διαχρονικό χαρακτηριστικό της αποτελούσε η κατοχή δύναμης, πλούτου και ενασχόλησης.
Η «αργόσχολη τάξη» γεννήθηκε μαζί με την ατομική ιδιοκτησία και το χρηματικό στάδιο του πολιτισμού. Αυτή η τάξη είχε δύο χαρακτηριστικά την «επιδεικτική σχολή» και την «επιδεικτική κατανάλωση». Το πρώτο χαρακτηριστικό αναφέρετε στη μη παραγωγική κατανάλωση του εργάσιμου χρόνου. Αυτή η τάξη διέθετε χρήματα και είχε κερδίσει την εκτίμηση. Αντιθέτως, η ασχολία με την παραγωγική εργασία αποτελούσε ένδειξη φτώχειας και υποταγής, γεγονός που δεν συμβάδιζε με την αναγνώριση, που έχαιρε στην κοινωνία. Το δεύτερο χαρακτηριστικό της σχετίζονταν με την αντιπαραγωγική κατανάλωση πολυτελών αντικειμένων. Σε αυτή τη συσσώρευση οδηγήθηκε από τη μίμηση, η οποία λειτουργούσε ως το κύριο μέσο διατήρησης και αναπαραγωγής των κοινωνικών τάξεων. Τα πολύτιμα αντικείμενα αποτελούσαν ένδειξη της καλλιέργειας του γούστου ενός μέλους της ανώτερης τάξης, σε αντίθεση με τα «αγενή» αντικείμενα, που προορίζονταν για τις κατώτερες τάξεις. Η κατανάλωση ήταν ταυτόσημη της ένδειξης πλούτου κυριαρχούσε στις πιο αναπτυγμένες κοινωνίες και ιδιαίτερα στον αστικό πληθυσμό, εξαιτίας της κινητικότητας και του εύρους των ανθρώπινων επαφών.

Διαβάστε επίσης: Περίεργη και ανεξήγητη η στάση της αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο Με εξαίρεση την παράταξη του κ. Βασιλάκου καταψήφισαν ευεργετικά μέτρα για τους δημότες

Ο κώδικας ντυσίματος εξετάστηκε από τους κοινωνιολόγους, καθώς μας πληροφορούσε για την κοινωνική θέση των ατόμων και ταυτόχρονα λειτουργούσε ως κριτήριο της ταξικής ενσωμάτωσης. Ο Γκ. Ζίμελ ασχολήθηκε με τη μόδα, θεωρώντας ότι η ένδυση έφερνε τη συνοχή ανάμεσα στα άτομα της ίδια κοινωνικής θέσης και τάξης. Επίσης, τα έκανε να ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα μέλη των άλλων κοινωνικών τάξεων. Η μόδα είχε διπλή σημασία. Έκανε τα άτομα να ξεχωρίζουν, προωθούσε τη μοναδικότητα, την συνεχή αλλαγή μέσα στο χρόνο. Η μόδα ήταν στοιχείο διαχωρισμού των κοινωνικών τάξεων. Παράλληλα, μέσα από τη μιμητική διαδικασία λειτουργούσε ως παράγοντας εξίσωσης και εκπλήρωνε μια λειτουργική κοινωνική προσαρμογή.
Αποτελούσε γεγονός η αντιγραφή του στιλ της ανώτερης τάξης από την κατώτερη, έτσι έτεινε να εξαφανιστεί η λεπτή διαχωριστική γραμμή, που οριοθετούσε την κάθε κοινωνική τάξη και απειλήθηκε η συνοχή της κυρίαρχης τάξης. Αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας ήταν η .επιλογή ενός διαφορετικού στιλ της άρχουσας τάξης, το οποίο θα υιοθετούνταν λίγο αργότερα από τις κατώτερες, δημιουργώντας μία συνεχή επαναλαμβανομένη διαδικασία. Σε αυτό το κοινωνικό φαινόμενο δόθηκε ο όρος «trickle- down effect», περιγράφοντας την προς τα κάτω διάχυση πρακτικών από την ανώτερη τάξη προς τις κατώτερες.
Ο Μπουρντιέ θεωρούσε ότι οι καταναλωτές είχαν τη δυνατότητα να μπορούν να διακρίνουν τα αγαθά, με κριτήριο το προσωπικό τους γούστο. Η εμπειρία έπρεπε να γίνετε κατανοητή μέσα από τους όρους της μίμησης και της ενσωμάτωσης. Η έννοια habitus δήλωνε την ενσωμάτωση ως μια διαδικασία, προγενέστερη της συνείδησης, χωρίς τη χρήση της βιολογικής ουσιοκρατίας. Μέσα από τη habitus γίνονταν μια κωδικοποίηση των παρελθοντικών εμπειριών στο σώμα, εδραιώνονταν στην παιδική ηλικία, λειτουργούσε ως μη συνειδητός και ως προσαρμοστικός, μηχανισμός, καθορίζοντας τη σύνδεση των δρώντων με τα αντικείμενα, τον εαυτό και τους άλλους. Επομένως, το κάθε γούστο αποτελούσε την υποκειμενική υλοποίηση αυτού του μηχανισμού, ο οποίος καθόριζε την κατανάλωση και το στιλ. (Sassatelli 2016: 129) Το γούστο ήταν «ένας γενεσιουργός και ταξινομητικός μηχανισμός, που την ίδια στιγμή ταξινομούσε τον ταξινομητή και συνέβαλε στη σταθεροποίηση της κοινωνικής του θέσης».
Η habitus καθοριζόταν από δύο συνιστώσες: το οικονομικό κεφάλαιο και το πολιτισμικό. Η προσωπική habitus δημιουργούσε παραστάσεις αυτών των μορφών των κεφαλαίων. Ουσιαστικά η κατανάλωση αντανακλούσε την πολιτισμική γέννηση του γούστου και τη θέση του κοινωνικού χώρου από τον οποίο προερχόταν. Το γούστο αποτέλεσε μία μορφή συμβολικής εξουσίας, βάσει της οποίας οι «αντικειμενικές ταξινομήσεις» συνέπιπταν με τις «υποκειμενικές», οδηγόντας στη «φυσικοποίηση» της πολιτισμικής και κοινωνικής τάξης.
Για τον Γάλλο διανοούμενο η κατανάλωση στηρίζονταν στη λογική διάκριση, που παρήγαγε τις κοινωνικές θέσεις των δρώντων, «οι οποίες αναγνωρίζονταν μέσω της γενίκευσης και της αφαιρέσεις των πραγματικών κοινωνικών διαφορών σε ποικίλες μορφές του κεφαλαίου». Το γούστο απόρρεε από την κοινωνική θέση του ατόμου και είχε αντίκτυπο στην κατανάλωση, η οποία αντανακλούσε, με μη συνειδητό τρόπο, την ιεραρχία και τη λογική θέση. Το οικονομικό και πολιτισμικό κεφάλαιο, τα οποία παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του γούστου, μέσα από τις συγκλίσεις και τις συγκρούσεις καθορίζουν το κυρίαρχο γούστο ή αλλιώς το «καλό γούστο». Όσοι ήταν κάτοχοι τεράστιων χρηματικών ποσών και είχαν εκπαιδευτεί, προωθούσαν το δικό τους habitus ως πολιτισμική πανάκεια. Οι νεόπλουτοι λειτουργούσαν με τη στρατηγική της μίμησης, ενώ τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα περιορίζονταν σε ένα περιθωριακό ρόλο.

Διαβάστε επίσης: Λάμπρος Μίχος: «Όλος ο κόσμος ξέρει τι λέει και γιατί το λέει ο κ. Καπλάνης!»

Το σχήμα που πρότεινε ο Μπουρντιέ αμφισβητήθηκε από τη μελέτη της Michele Lammont, επειδή θεώρησε ότι ο Μπουρντιέ δεν συμπεριέλαβε στο σχήμα του τη σημασία των εθνικών παραδόσεων «ως προς την παροχή οργάνωσης ενός πολιτισμικού ρεπερτορίου: τα πολιτισμικά όρια χαράσσονται από την εκπαίδευση, τον κοσμοπολιτισμό και την εκλέπτυνση». Η σύγχρονες κοινωνίες χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη πολλών γούστων, τα οποία χρησιμοποιούνται σε διαφορετικές περιστάσεις, που έχει ως αποτέλεσμα τη δυσκολία της καθιέρωσης του «καλού γούστου».
Ο Peterson προχώρησε σε μία πρωτοποριακή διάκριση των καταναλωτών σε «παμφάγους», «ολιγοφάγους» και «ανενεργούς». Οι καταναλωτές δεν περιορίζονταν στην κατανάλωση ενός μόνο είδους, αλλά σε μία ποικιλία. Για παράδειγμα ο «παμφάγος» καταναλωτής δεν αρκούνταν μόνο στην κλασική μουσική, αλλά ακροάζονταν εξίσου την παραδοσιακή, τη ροκ κτλ. Τα είδη της κατανάλωσης μπορούσαν να ήταν είδη «καλού γούστου» αλλά και λαϊκά. Ωστόσο, σε αυτό το σχήμα του Peterson, οι εργατικές τάξεις δεν μπορούσαν να καταναλώσουν από όλο το εύρος των αγαθών, καθώς η οικονομική τους κατάσταση τα περιόριζε.
Από το 1970 η καταναλωτική συμπεριφορά άλλαξε ακλουθώντας την αλλαγή του παραγωγικού προτύπου. Οι καταναλωτές αναζητούσαν πλέον την ποικιλία, την ιδιαιτερότητα και τη μοναδικότητα. Η μεταμοντέρνα κουλτούρα στράφηκε προς τα διαφοροποιημένα και ιδιαίτερα προϊόντα, υπηρεσιών, μηνυμάτων και άυλων αγαθών. Ο Τζων Ρίτζερ χαρακτήρισε το σύγχρονό φαινόμενο της μαζικής κουλτούρας και κατανάλωσης ως «μακντοναλντοποίηση» της κοινωνίας. Τον όρο το δανείστηκε από την γνωστή αλυσίδα ταχυφαγίων, που κατέκτησαν την υφήλιο. Αυτό το φαινόμενο διέπεται από τέσσερα χαρακτηρίστηκα: την αποτελεσματικότητα, τη δυνατότητα του υπολογισμού, την προβλεψιμότητα και τον έλεγχο από μη- ανθρώπινη τεχνολογία, για την εξοικονόμηση χρόνου. Όλοι αυτοί οι χώροι κατανάλωσης δημιουργήθηκαν, για να εξυπηρετήσουν την μαζική κουλτούρα. Τις τελευταίες δεκαετίες οι κοινωνικές τάξεις έχουν αρχίσει να αποστρέφονται αυτού του είδους την κατανάλωση και στρέφονται σε εναλλακτικούς τρόπους κατανάλωσης, ψυχαγωγίας κτλ. Η πολυτέλεια δεν είναι συνυφασμένη με τα «αστραφτερά εξωπραγματικά αντικείμενα», αλλά στρέφεται προς το «γήινο παραδοσιασμό». Η μεσαία και ανώτερη τάξη θέλουν να αντικαταστάσουν τα τυποποιημένα προϊόντα μαζικής παραγωγής με αυτά της βιοτεχνικής παραγωγής.

 

Μαρίνα Γωνιωτακη Κοινωνιολογος

 

 

 

 

ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ

Αγία Βαρβάρα: Η Πόπη Μαθιού παντρεύτηκε τον Δημήτρη της – Ένας υπέροχος γάμος γεμάτος αγάπη και χαμόγελα

Published

on

Μια από τις ομορφότερες ημέρες της ζωής τους έζησαν το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου ο Δημήτρης και η Πόπη Μαθιού, δημοτική σύμβουλος Αγίας Βαρβάρας, οι οποίοι ενώθηκαν με τα ιερά δεσμά του γάμου, έχοντας στο πλευρό τους τις οικογένειές τους, συγγενείς, φίλους και πολλούς ανθρώπους που τους αγαπούν.

Το μυστήριο τελέστηκε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Σαρωνίδα, μέσα σε ένα πανέμορφο σκηνικό με θέα τη θάλασσα.

Η Πόπη έλαμπε στο πλευρό του Δημήτρη και οι δυο τους δεν έκρυβαν ούτε στιγμή τη χαρά και τη συγκίνησή τους. Ήταν ένας γάμος με πολύ κόσμο, αλλά πάνω απ’ όλα με ζεστασιά. Χαμόγελα, αγκαλιές και ευχές συνόδευσαν το ζευγάρι στα πρώτα του βήματα στη νέα κοινή του ζωή.

Μετά το μυστήριο ακολούθησε η γαμήλια δεξίωση στην Ανάβυσσο, σε έναν ιδιαίτερα όμορφο χώρο, όπου όλα είχαν οργανωθεί με φροντίδα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Και εκεί άρχισε το πραγματικό γλέντι. Ο Δημήτρης και η Πόπη χόρεψαν, διασκέδασαν και χάρηκαν κάθε στιγμή μαζί με τους καλεσμένους τους, σε μια βραδιά που κράτησε αμείωτο το κέφι και χάρισε όμορφες αναμνήσεις σε όλους.

Το ζευγάρι, εμφανώς συγκινημένο, ευχαρίστησε όλους όσοι βρέθηκαν κοντά του και μοιράστηκαν αυτή τη μεγάλη χαρά.

Στο πλευρό της Πόπης βρέθηκαν και αρκετοί άνθρωποι από την αυτοδιοίκηση και τη δημόσια ζωή.

Μεταξύ άλλων, το «παρών» έδωσε ο Δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας Λάμπρος Μίχος, μαζί με δημοτικούς συμβούλους, προκειμένου να ευχηθούν από κοντά στους νεόνυμφους. Παρευρέθηκαν επίσης η βουλευτής Δυτικού Τομέα Αθηνών του ΠΑΣΟΚ Νάντια Γιαννακοπούλου και η πρώην Αντιπεριφερειάρχης και περιφερειακή σύμβουλος Μαριάννα Τουμαζάτου.

Πέρα όμως από πρόσωπα και ιδιότητες, πρωταγωνιστές της ημέρας ήταν δύο νέα παιδιά που ξεκίνησαν μαζί ένα καινούργιο κεφάλαιο της ζωής τους. Ο Δημήτρης και η Πόπη έζησαν τον γάμο τους όπως ακριβώς τον είχαν ονειρευτεί: με τους ανθρώπους τους κοντά, με αγάπη, συγκίνηση, χορό και πολύ χαμόγελο.

Η «Δικαιοσύνη Σήμερα» εύχεται ολόψυχα στον Δημήτρη και την Πόπη να ζήσουν, να είναι πάντα αγαπημένοι και ευτυχισμένοι και κάθε όμορφη στιγμή της χθεσινής βραδιάς να είναι μόνο η αρχή μιας ακόμη ομορφότερης κοινής ζωής.

Να ζήσετε παιδιά!

Photo: liodis

.

 

.

 

.

 

.

 

 

Continue Reading

Κοινωνία

Μανώλης Φωτάκης: Μια ζωή στη μάχιμη δικηγορία – Η αγόρευση για τον Σήφη Βαλυράκη που καθήλωσε το ακροατήριο

Published

on

Υπάρχουν δικηγόροι που αντιμετωπίζουν τη νομική επιστήμη ως επάγγελμα και υπάρχουν και εκείνοι που, μέσα από μια ολόκληρη διαδρομή, την υπηρετούν ως υπόθεση αρχών. Ο Μανώλης Φωτάκης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, αξιοπρεπής, με μακρά και ιδιαίτερα σημαντική παρουσία στη μάχιμη δικηγορία, ο Μανώλης Φωτάκης έχει πίσω του μια διαδρομή άνω των τεσσάρων δεκαετιών στον νομικό κόσμο.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης από Ρεθεμνιώτες γονείς, σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1985 είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, ασκώντας μάχιμη δικηγορία με παρουσία στον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο της Επικρατείας. Παράλληλα, η σχέση του με την Κρήτη παραμένει διαχρονικά ισχυρή: από τα φοιτητικά του χρόνια συμμετείχε ενεργά στη Φοιτητική Ένωση Κρητών, ενώ από το 1977 δραστηριοποιείται στην Παγκρήτιο Ένωση Αθηνών, την οποία έχει υπηρετήσει και ως Γενικός Γραμματέας.

Για εμάς στη «Δικαιοσύνη Σήμερα», ο Μανώλης Φωτάκης δεν είναι άγνωστο πρόσωπο. Έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν στη μακρά πορεία, στην κοινωνική παρουσία και στη σχέση του με τον κρητικό ελληνισμό, σκιαγραφώντας έναν νομικό που συνδυάζει εμπειρία, επιστημονική κατάρτιση και κοινωνική δράση.

Τις τελευταίες ημέρες, όμως, μία από τις σημαντικότερες υποθέσεις που έχει αναλάβει επανέφερε στο προσκήνιο την παρουσία του: η υπόθεση του Σήφη Βαλυράκη, στην οποία ο Μανώλης Φωτάκης βρίσκεται επί χρόνια στο πλευρό της οικογένειας του αείμνηστου πολιτικού ως πληρεξούσιος δικηγόρος της. Ήδη από τα πρώτα στάδια της υπόθεσης είχε δημόσια αναδείξει στοιχεία και μαρτυρίες που, κατά την πλευρά της οικογένειας, έπρεπε να διερευνηθούν σε βάθος.

Η επιμονή αυτή δεν εμφανίστηκε τώρα. Το 2021, μετά την προσφυγή της οικογένειας, η Εισαγγελέας Εφετών Ευβοίας είχε παραγγείλει την άσκηση ποινικής δίωξης για ανθρωποκτονία από πρόθεση, εξέλιξη την οποία οι δικηγόροι της οικογένειας, Μανώλης Φωτάκης και Κώστας Παπαδάκης, είχαν χαρακτηρίσει τότε ως ανατροπή στην υπόθεση.

Και στη σημερινή δικαστική μάχη, ο Μανώλης Φωτάκης έδωσε το δικό του στίγμα.

Με μια αγόρευση έντονη, τεκμηριωμένη αλλά και βαθιά ανθρώπινη, ανέπτυξε ενώπιον του δικαστηρίου τα στοιχεία στα οποία στηρίζεται η πλευρά της οικογένειας Βαλυράκη, τις καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων και τους ισχυρισμούς της πολιτικής αγωγής για τους χειρισμούς που ακολούθησαν τον θάνατο του πρώην υπουργού. Οι καταγγελίες περί συγκάλυψης αποτελούν θέση της οικογένειας και των συνηγόρων της και έχουν διατυπωθεί επανειλημμένα δημόσια από τον ίδιο τον κ. Φωτάκη.

Όμως το τέλος της αγόρευσής του ξέφυγε για λίγο από τη στενή γλώσσα των νομικών επιχειρημάτων.

Ο έμπειρος δικηγόρος επέλεξε να μιλήσει για τον άνθρωπο Σήφη Βαλυράκη.

Αναφέρθηκε στην ποίηση και έκλεισε με λόγια γραμμένα από φίλο του Βαλυράκη στην Κρήτη την ημέρα του θανάτου του. Εκεί, η αυστηρότητα του νομικού έδωσε τη θέση της στη συγκίνηση.

«Ποθαίνει, μωρέ, ο Σήφης ο Βαλυράκης;
Ακόμη κι αν τονε κουλάντρησε ο χάρος στα μπεντένια του, αυτός θα αποδράσει…»

Ήταν ένα κλείσιμο που φανέρωνε ότι για τον Μανώλη Φωτάκη η συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι απλώς ένας ακόμη φάκελος μιας μακράς δικηγορικής καριέρας. Είναι και η υπεράσπιση της μνήμης ενός ανθρώπου με τον οποίο τον συνέδεαν ισχυροί δεσμοί.

Ο Μανώλης Φωτάκης απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί έχει κερδίσει τον σεβασμό μέσα από τόσα χρόνια μάχιμης δικηγορίας: με προετοιμασία, επιμονή, γνώση του φακέλου και, πάνω απ’ όλα, με την πεποίθηση ότι μέχρι να ειπωθεί η τελευταία λέξη από τη Δικαιοσύνη, κάθε στοιχείο πρέπει να εξεταστεί και κάθε φωνή να ακουστεί.

Και αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη «περγαμηνή» για έναν δικηγόρο: να παραμένει μαχητής μέσα στην αίθουσα, χωρίς να χάνει τον άνθρωπο έξω από αυτήν.

.

.

Continue Reading

Κοινωνία

ΔΙΚΕΠΑΖ: Ανοίγει ξανά τις πόρτες του στα σχολεία της Αττικής – Μαθήματα φιλοζωίας μέσα από την πράξη

Published

on

Ένα διαφορετικό «μάθημα», έξω από τις σχολικές αίθουσες και δίπλα στα αδέσποτα ζώα, θα έχουν και φέτος τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν μαθητές από ολόκληρη την Αττική, καθώς το ΔΙΚΕΠΑΖ ανοίγει ξανά τις εγκαταστάσεις του στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Μετά τη μεγάλη ανταπόκριση που καταγράφηκε την περασμένη σχολική χρονιά, ο πρόεδρος του ΠΕΣΥΔΑΠ Γρηγόρης Γουρδομιχάλης γνωστοποίησε ότι το Διαδημοτικό Κέντρο Περίθαλψης Αδέσποτων Ζώων είναι έτοιμο να υποδεχθεί και φέτος σχολεία όλων των βαθμίδων, συνεχίζοντας τις δράσεις φιλοζωίας και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να γνωρίσουν από κοντά τη φροντίδα και την περίθαλψη των αδέσποτων ζώων και, κυρίως, να αντιληφθούν στην πράξη τι σημαίνει υπεύθυνη στάση απέναντι στα ζώα και στο περιβάλλον.

Με επιστολή του προς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, τους Περιφερειακούς Διευθυντές, τους Διευθυντές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και τους δημάρχους των 23 δήμων-μελών του ΠΕΣΥΔΑΠ, ο Γρηγόρης Γουρδομιχάλης ενημερώνει ότι οι εγκαταστάσεις του ΠΕΣΥΔΑΠ και του ΔΙΚΕΠΑΖ μπορούν να φιλοξενήσουν εκπαιδευτικά προγράμματα, ενημερωτικές δράσεις και οργανωμένες σχολικές επισκέψεις.

Η φετινή πρόσκληση δεν ξεκινά από το μηδέν. Την προηγούμενη χρονιά δεκάδες σχολεία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων πέρασαν τις πύλες του ΔΙΚΕΠΑΖ, ενώ στις εγκαταστάσεις βρέθηκαν ακόμη και μεταπτυχιακοί φοιτητές.

Έτσι, το Κέντρο εξελίσσεται σταδιακά, πέρα από τον βασικό του ρόλο στην περίθαλψη των αδέσποτων ζώων, και σε χώρο βιωματικής εκπαίδευσης, όπου οι μαθητές μπορούν να έρθουν σε άμεση επαφή με ζητήματα φιλοζωίας, βιοποικιλότητας και προστασίας του περιβάλλοντος.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη διαμόρφωση φιλοζωικής συνείδησης από τις μικρές ηλικίες. Η εγκατάλειψη, η κακοποίηση και η αδιαφορία απέναντι στα ζώα δεν αντιμετωπίζονται μόνο με νόμους και κυρώσεις. Απαιτούν πάνω απ’ όλα παιδεία.

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΠΕΣΥΔΑΠ, ο φορέας έχει ήδη καταρτίσει και είναι έτοιμος να υποστηρίξει εκπαιδευτικά προγράμματα με στόχο «την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των μαθητών απέναντι στη βιοποικιλότητα και τις διάφορες μορφές ζωής», αλλά και την ενεργό συμμετοχή τους σε πρωτοβουλίες φιλοζωίας και περιβαλλοντικής προστασίας.

Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, λοιπόν, το ΔΙΚΕΠΑΖ απευθύνει εκ νέου ανοιχτή πρόσκληση στην εκπαιδευτική κοινότητα της Αττικής.

Γιατί ίσως ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που μπορεί να πάρει ένα παιδί δεν βρίσκεται σε κάποιο σχολικό βιβλίο: είναι ο σεβασμός στη ζωή, η υπευθυνότητα και η φροντίδα απέναντι σε εκείνους που δεν μπορούν να ζητήσουν μόνοι τους βοήθεια.

.

.

Continue Reading

ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

[3d-flip-book mode="thumbnail-lightbox" id="104108"][/3d-flip-book] [3d-flip-book mode="thumbnail-lightbox" id="104149"][/3d-flip-book] [3d-flip-book mode="thumbnail-lightbox" id="104080"][/3d-flip-book] [3d-flip-book mode="thumbnail-lightbox" id="107772"][/3d-flip-book]

RADIO LIVE

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ

Ετικέτες

Δημοφιλή