Κοινωνία
Ιστορικές φράσεις του Κολοκοτρώνη που αποτελούν έμπνευση ακόμα και σήμερα
Η συγκλονιστική ομιλία του στην Πνύκα που χαρακτηρίστηκε ως η πνευματική του παρακαταθήκη
Γενναίος. Ατρόμητος. Αλύγιστος. Σοφός. Ηγέτης. Μπροστάρης. Όσα επίθετα υπάρχουν που να περιγράφουν έναν άνδρα ξεχωριστό, μαχητή πολεμιστή θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν τον Γέρο του Μοριά. Τον θρυλικό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Τον άνθρωπο που για πολλούς είναι η προσωποποίηση του απελευθερωτικού αγώνα του 1821.
Άνθρωπος με πολλά χαρίσματα. Όχι μόνο πάνω στη μάχη αλλά και πριν ή μετά από αυτή. Τότε που οι στρατιώτες χρειάζονται εμψύχωση. Ή συγχαρητήρια ή παρηγοριά ανάλογα με την έκβαση της μάχης.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν αυτός που με μια του φράση μπορούσε να δώσει φτερά στις καρδιές. Να πυρπολήσει τις ψυχές των συμπολεμιστών του. Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα, άλλωστε, όλων των πραγματικών ηγετών το να καταφέρνουν να εμπνέουν με μια και μόνο μια φράση τους.
Ο σοφός Γερός του Μοριά και οι ιστορικές φράσεις του
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής… εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι», όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του. Ήταν γιος του κλεφτοκαπετάνιου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη (1747-1780) από το Λιμποβίσι Αρκαδίας και της Γεωργίτσας Κωτσάκη, κόρης προεστού από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας.
Ο θρύλος θέλει τον παππού του, τον γέρο Γιάννη Κολοκοτρώνη, τον παλιό ήρωα της κλεφτουριάς, όταν είδε για πρώτη φορά τον εγγονό του, να λέει πως δυστυχώς ούτε αυτό το μωρό αλλά ούτε και τα παιδιά του δεν θα έβλεπαν την Ελλάδα ελεύθερη. Αυτή ήταν μια προφητεία που δεν βγήκε αληθινή. Ο Κολοκοτρώνης ήταν η σπίθα που ένα ολόκληρο γένος περίμενε.
Αν και δεν ήταν άνθρωπος μορφωμένος με την ακαδημαϊκή έννοια του όρου, ο Κολοκοτρώνης «μιλούσε» στην καρδιά των απλών ανθρώπων. Σάρκα από την σάρκα τους ήταν, άλλωστε. Ο Γέρος του Μοριά μιλούσε την γλώσσα τους. Ο λόγος του κάθε άλλο παρά ξύλινος ήταν.
«Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για τη λευτεριά της Ελλάδας και δεν την παίρνει πίσω», είχε πει παραμονές της σκληρότατης μάχης με τον Δράμαλη, με τον μεγαλύτερο στρατό που είχε δει ποτέ η Πελοπόννησος. «Σήμερα γεννηθήκαμε και σήμερα θα αποθάνουμε για την ελευθερία της πατρίδας», φώναξε στους στρατιώτες του στα Δερβενάκια, όταν είδε πως πράγματι ο Δράμαλης γύρναγε προς την Κόρινθο και δεν θα πήγαινε στην Τριπολιτσά όπως είχε καταφέρει να ξεγελάσει τους υπόλοιπους Έλληνες οπλαρχηγούς.
Δυο φράσεις σχεδόν ποιητικές που έκρυβαν μέσα τους όλο το πάθος και τη φλόγα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτές. Είναι πάρα πολλές. Σίγουρα δεν θα χωρέσουν όλες σε αυτό το αφιέρωμα. Ίσως να χωρέσουν οι πιο σημαντικές.
Μία από αυτές απευθυνόταν στον Ιμπραήμ όταν ο Αιγύπτιος εφάρμοσε την τακτική της καμένης γης για να αντιμετωπίσει το αντάρτικο του Κολοκοτρώνη: «Όχι τα κλαριά να μας κόψεις, όχι τα δένδρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μήτε πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνάμε. Μόνο ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε. Και μην ελπίζεις πως τη γη μας θα την κάνεις δική σου, βγάλ’ το από το νου σου».
Σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία αυτού του τόπου, όταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έκατσε στο εδώλιο του κατηγορουμένου για εσχάτη προδοσία, ο αρχιστράτηγος των Ελλήνων συγκλόνισε το ακροατήριο, όταν ερωτηθείς «τι επάγγελμα έχεις;», έδωσε την ιστορική απάντηση: «Στρατιωτικός. Κρατάω σαράντα εννιά χρόνους στο χέρι το ντουφέκι και πολεμώ για την πατρίδα».
Μετά την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης σε βάρος του που τον οδηγούσε στην γκιλοτίνα, κάποιος έσκυψε, του φίλησε τα χέρια και του είπε: «άδικά σε σκοτώνουν, στρατηγέ» και εκείνος του απάντησε: «καλύτερα που με σκοτώνουν άδικα, παρά να με σκότωναν δίκαια»!
Με σημερινούς όρους θα μπορούσε να πει κάποιος πως ο Γέρος του Μοριά ήταν «ατακαδόρος» και με τον τρόπο αυτό κέρδιζε τον συνομιλητή του. «Οι Έλληνες είναι τρελλοί, αλλά έχουν Θεόν φρόνιμον» είχε πει μια φορά, ενώ σε κάποια άλλη αποστροφή του λόγου του είχε τονίσει ότι «Το Γένος μας και άλλες φορές σταυρώθηκε, αλλά ιδού ζώμεν».
Ο Κολοκοτρώνης θα μπορούσε με τον λόγο του να σε προβληματίσει: «Το ‘’αν’’ εσπάρθη πολλές φορές, αλλά δεν εφύτρωσε» αλλά και να σε τρομάξει όταν ήθελε να επιβληθεί. Όπως τότε που κατά γενική ομολογία κατάφερε να σώσει την επανάσταση στην Πελοπόννησο όταν απέναντι στην τρομοκρατία που είχε επιβάλει με το περιβόητο «προσκύνημα» του ο Ιμπραημ, εκείνος βροντοφώναξε το ιστορικό πλέον «τσεκούρι και φωτιά στους προσκυνημένους».
Είχε και χιούμορ, όμως. «Κι ευγενέστατο, κι ενδοξότατο, κι εκλαμπρότατο, κι εξοχώτατο, και μεγαλειότατο, και μονάχα παναγιώτατο δε μ’ ωνομάσανε» ή «μαζευτήκαμε οκτώ-εννιά, τα παιδιά μου, κάτι ξαδέλφια, κάτι ανίψια και μαζί με το άλογό μου εμείς οι τρελοί ήμασταν δέκα».
Ο Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα
Όπως ειπώθηκε νωρίτερα ο Γέρος του Μοριά δεν ήταν μορφωμένος με την ακαδημαϊκή έννοια του όρου. Αυτό, όμως, δεν τον εμπόδισε να σταθεί στο ίδιο μέρος που είχαν σταθεί κάποιοι από τους μεγαλύτερους αρχαίους ρήτορες και να εκφωνήσει έναν λόγο από τα βάθη της ψυχής του.
Στην Πνύκα, λοιπόν, το πρωί της 8ης Οκτωβρίου 1838 ο αρχιστράτηγος του Αγώνα, έδωσε έναν λόγο που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως η πνευματική παρακαταθήκη του Κολοκοτρώνη στη νέα γενιά και ως τέτοια λογίζεται από τότε μέχρι και τις ημέρες μας.
«Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση», είχε πει μεταξύ άλλων ο Κολοκοτρώνης.
Σε εκείνη την ομιλία του (η οποία παραλίγο να διαλυθεί από την χωροφυλακή γιατί θεωρήθηκε πως θα στρεφόταν κατά του Όθωνα) ο Γέρος του Μοριά δεν είχε διστάσει να κατακεραυνώσει ακόμα και την Εκκλησία για τη στάση της στην περίοδο του Οθωμανικού ζυγού:
«Σαν είδε τούτο (σσ: ότι ο Έλληνας δεν χάνει την πίστη του στον Χριστό) ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ (σσ: εννοεί αντιβασιλέα), έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος».
Μίλησε, όμως, χωρίς να στρογγυλεύει τον λόγο του και για τις πρώτες τριβές που τελικά οδήγησαν στον αλληλοσπαραγμό μεταξύ των Ελλήνων: «Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια».
Συγκλονιστικός είναι και ο τρόπος με τον οποίο ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έκλεισε την ιστορική εκείνη ομιλία του, απευθυνόμενος στους νέους:
«Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ’ ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε».
πηγή: newsbeast.gr
Σε πλήρη και συνεχή ετοιμότητα βρίσκεται η Ομάδα Πολιτικής Προστασίας του ΠΕΣΥΔΑΠ για την προστασία του Όρους Αιγάλεω, καθώς οι ακραίες καιρικές συνθήκες έχουν ανεβάσει στο μέγιστο το επίπεδο κινδύνου εκδήλωσης πυρκαγιάς.
Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του ΠΕΣΥΔΑΠ, Γρηγόρης Γουρδομιχάλης, το Κέντρο Ελέγχου του σύγχρονου συστήματος καμερών, τα πυροφυλάκια και τα περίπολα βρίσκονται σε συνεχή επιφυλακή, με στόχο τον άμεσο εντοπισμό οποιασδήποτε εστίας φωτιάς και την ταχύτερη δυνατή κινητοποίηση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αυστηρή τήρηση των μέτρων πρόληψης.
Όσο διαρκεί η κατάσταση κόκκινου συναγερμού, απαγορεύεται η άνοδος στο Όρος Αιγάλεω για όλα τα μη εξουσιοδοτημένα άτομα.
Ο πρόεδρος του ΠΕΣΥΔΑΠ απευθύνει παράλληλα έκκληση προς τους πολίτες να δείχνουν κατανόηση και να συνεργάζονται με τους πυροφύλακες του κεντρικού πυροφυλακίου στα Πυροβολεία, οι οποίοι εφαρμόζουν τις σχετικές απαγορεύσεις στο πλαίσιο των οδηγιών της διοίκησης και όσων προβλέπει η νομοθεσία.
Σε ημέρες ιδιαίτερα υψηλού κινδύνου, η πρόληψη και η υπευθυνότητα όλων αποτελούν βασική προϋπόθεση για την προστασία του πολύτιμου φυσικού πνεύμονα της Δυτικής Αθήνας.
Το μήνυμα είναι σαφές: σεβασμός στις απαγορεύσεις, συνεργασία με τις αρμόδιες υπηρεσίες και διαρκής εγρήγορση, ώστε το Όρος Αιγάλεω να παραμείνει ασφαλές.
.
.
.
.
Η μεγάλη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, το «Πάσχα του καλοκαιριού», ενώνει πίστη, παράδοση και Ελλάδα. Από την Τήνο και την Πάρο μέχρι τον Πόντο, την Κρήτη και τα μικρότερα ξωκλήσια της πατρίδας μας, κάθε τόπος έχει τη δική του Παναγιά – και κάθε Έλληνας τη δική του προσευχή προς Εκείνη.
Υπάρχουν ημέρες στο ελληνικό καλοκαίρι που δεν μετριούνται μόνο στο ημερολόγιο. Έχουν μνήμες, μυρωδιές, ήχους από καμπάνες, οικογενειακά τραπέζια, πανηγύρια στα χωριά, αναμμένα κεριά και ανθρώπους που στέκονται σιωπηλοί μπροστά σε μια εικόνα. Μια τέτοια ημέρα είναι ο Δεκαπενταύγουστος.
Στις 15 Αυγούστου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, μία από τις μεγαλύτερες εορτές της Χριστιανοσύνης. Δεν είναι τυχαίο ότι ο λαός μας την ονόμασε «Πάσχα του καλοκαιριού». Η ημέρα της Κοίμησης δεν βιώνεται μόνο ως ημέρα πένθους. Η εκκλησιαστική παράδοση τη συνδέει με τη μετάσταση της Θεοτόκου και γι’ αυτό ο Δεκαπενταύγουστος έχει μέσα του το μήνυμα της ελπίδας, της ζωής και της προσδοκίας.
Η Παναγιά των Ελλήνων Για τον ελληνικό λαό, όμως, η Παναγία είναι κάτι ακόμη πιο βαθύ. Είναι η Μάνα. Είναι εκείνη στην οποία στράφηκαν γενιές Ελλήνων στις δύσκολες ώρες. Στον πόνο, στην αρρώστια, στην ξενιτιά, στον πόλεμο, στη θάλασσα, στην αγωνία μιας μάνας για το παιδί της. Εκείνη στην οποία κάποιος θα ψιθυρίσει ένα «Παναγιά μου, βοήθησέ με» ακόμη κι αν χρόνια ολόκληρα δεν έχει περάσει την πόρτα μιας εκκλησίας.
Ίσως γι’ αυτό στην Ελλάδα δύσκολα βρίσκεις τόπο χωρίς μια Παναγιά. Στην κορυφή ενός βουνού, στην άκρη ενός γκρεμού, μέσα σε μια σπηλιά, δίπλα στη θάλασσα, στο κέντρο ενός χωριού ή σ’ ένα μικρό ασβεστωμένο ξωκλήσι κάποιου νησιού, υπάρχει σχεδόν πάντα ένα καντήλι αναμμένο στη χάρη Της. Και κάθε τόπος την έκανε δική του. Της έδωσε ένα όνομα βγαλμένο από την ιστορία του, τον τόπο, την εικόνα της, κάποιο θαύμα, μια παράδοση ή μια ανθρώπινη ανάγκη.
Τα Θεοτοκωνύμια είναι εκατοντάδες και οι πηγές καταγράφουν διαφορετικούς αριθμούς, καθώς πολλές ονομασίες είναι καθαρά τοπικές. Ακόμη και σχολικό εκπαιδευτικό υλικό καταγράφει περισσότερες από 300 προσωνυμίες και τις χωρίζει ανάλογα με την εικόνα, τον τόπο, τον ναό και άλλες παραδόσεις. Έτσι η Παναγιά έγινε: Μεγαλόχαρη, Γλυκοφιλούσα, Βρεφοκρατούσα, Ελεούσα, Οδηγήτρια, Γαλακτοτροφούσα, Πλατυτέρα των Ουρανών, Φανερωμένη, Γιάτρισσα, Θαλασσινή, Μυρτιδιώτισσα, Εκατονταπυλιανή, Χοζοβιώτισσα, Σουμελά, Σουμελιώτισσα, Πολίτισσα, Αθηνιώτισσα, Τσαμπίκα, Πορταΐτισσα, Τριχερούσα, Ελευθερώτρια, Παρηγορήτρα, Παραμυθία, Χρυσοπηγή, Χρυσοσκαλίτισσα, Γοργοεπήκοος, Δεκαπεντούσα, Δέσποινα, Υπέρμαχος, Κεχαριτωμένη, Ψυχοσώτρια… Ονόματα διαφορετικά, μα ένα πρόσωπο. Η Παναγιά μας.
Από την Τήνο μέχρι την Παναγία Σουμελά Κάθε Δεκαπενταύγουστο η Ελλάδα μοιάζει να γίνεται ένα μεγάλο προσκύνημα. Στην Τήνο, χιλιάδες άνθρωποι φτάνουν στη Μεγαλόχαρη κουβαλώντας το δικό τους τάμα και τη δική τους ιστορία. Στην Πάρο, η Εκατονταπυλιανή γίνεται σημείο αναφοράς για ολόκληρο το Αιγαίο. Στην Παναγία Σουμελά, η μορφή της Θεοτόκου συναντά τη μνήμη του Πόντου και των ξεριζωμένων Ελλήνων. Το ιστορικό προσκύνημα αποτελεί μέχρι σήμερα τόπο συγκέντρωσης χιλιάδων πιστών τον Δεκαπενταύγουστο.
Στην Αμοργό είναι η Χοζοβιώτισσα. Στη Ρόδο η Τσαμπίκα. Στα Κύθηρα η Μυρτιδιώτισσα. Στην Άνδρο η Θαλασσινή.
Και ύστερα είναι οι αμέτρητες μικρές Παναγιές της ελληνικής υπαίθρου, εκείνες που μπορεί να μην τις γνωρίζει ολόκληρη η Ελλάδα, αλλά για τους ανθρώπους ενός χωριού είναι το πολυτιμότερο κομμάτι της παράδοσής τους. Μια γιορτή βαθιά ελληνική Ο Δεκαπενταύγουστος είναι πίστη, αλλά είναι ταυτόχρονα και μνήμη. Είναι η επιστροφή στο χωριό. Είναι το σπίτι των παππούδων που ανοίγει ξανά. Είναι η καμπάνα που ακούγεται από νωρίς το πρωί, τα καλά ρούχα για την εκκλησία, το κερί που ανάβουμε για εκείνους που έχουμε κοντά μας και για εκείνους που μας λείπουν.
Είναι τα πανηγύρια στις πλατείες, τα τραπέζια που μεγαλώνουν για να χωρέσουν όλους, οι συγγενείς που ανταμώνουν ύστερα από μήνες, τα παιδιά που τρέχουν στα σοκάκια και οι μεγαλύτεροι που θυμούνται εκείνους που κάποτε κάθονταν στην ίδια θέση. Γι’ αυτό ο Δεκαπενταύγουστος ξεπερνά τα όρια μιας μεγάλης θρησκευτικής εορτής. Είναι ένα κομμάτι της συλλογικής μνήμης των Ελλήνων.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη της Παναγιάς μέσα στην ελληνική ψυχή: ο καθένας μπορεί να την αποκαλεί διαφορετικά, αλλά όλοι ξέρουμε για ποια Μάνα μιλάμε.
Τη Μεγαλόχαρη του ενός τόπου, τη Φανερωμένη του άλλου, τη Θαλασσινή του νησιώτη, τη Σουμελιώτισσα του Πόντιου, τη Γιάτρισσα εκείνου που ζητά υγεία, την Παρηγορήτρα εκείνου που πονά.
Και όταν έρχεται ο Δεκαπενταύγουστος, από τις μεγάλες πολιτείες μέχρι το τελευταίο ξωκλήσι πάνω στο βουνό και από τα νησιά του Αιγαίου μέχρι τα χωριά της ηπειρωτικής Ελλάδας, η ίδια ευχή περνά από στόμα σε στόμα: Χρόνια πολλά. Η Παναγιά να σκεπάζει την Ελλάδα και κάθε σπίτι. Να δίνει υγεία, δύναμη, ελπίδα και παρηγοριά σε κάθε άνθρωπο. Χρόνια πολλά σε όλες και όλους που γιορτάζουν.
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα της πίστης, της παράδοσης και της Παναγιάς.
.
.
.
.
.
Αναπάντητη ηχητική κλήση
-
Κοινωνία2 ημέρες agoΔεκαπενταύγουστος – Η Ελλάδα γονατίζει μπροστά στην Παναγιά της
-
Κοινωνία2 ημέρες agoΣε κόκκινο συναγερμό το Όρος Αιγάλεω – Σε διαρκή επιφυλακή ο ΠΕΣΥΔΑΠ
-
ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ2 ημέρες agoΑγία Βαρβάρα: Συνεχίζονται με αμείωτη ένταση οι αστυνομικοί έλεγχοι – Σταθερή παρουσία στις γειτονιές