Συγγενείς, φίλοι και πλήθος κόσμου στο μνημόσυνο στην Παναγία Ελεούσα — Τα λόγια παρηγοριάς και ελπίδας του πατέρα Βασιλείου

Με συγκίνηση και προσευχή τελέστηκε σήμερα, Σάββατο 3 Οκτωβρίου, στον Ιερό Ναό Παναγίας Ελεούσης στην Αγία Βαρβάρα, το σαρανταήμερο μνημόσυνο του Δημήτρη Κόκκοτα. Συγγενείς, φίλοι και πλήθος κόσμου προσήλθαν για να τιμήσουν τη μνήμη του και να σταθούν κοντά στην οικογένειά του.

Στο μνημόσυνο παρέστησαν επίσης ο δήμαρχος Αγίας Βαρβάρας Λάμπρος Μίχος και μέλη της διοίκησης του Δήμου, αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι, τιμώντας τη μνήμη του Δημήτρη και εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους στους δικούς του ανθρώπους.

Η σύζυγός του Κατερίνα, το παιδί του και η αδελφή του είχαν δίπλα τους ανθρώπους που θέλησαν, με την παρουσία τους, να εκφράσουν την αγάπη και τη συμπαράστασή τους. Σε έναν τέτοιο αποχωρισμό, οι λέξεις δύσκολα αρκούν. Η παρουσία, όμως, όσων μοιράζονται τη θλίψη και τη μνήμη αποτελεί ένα πολύτιμο στήριγμα.

Σαράντα ημέρες μετά, η απουσία του Δημήτρη παραμένει βαθιά για τους δικούς του ανθρώπους. Στις καθημερινές στιγμές, στις οικογενειακές αναμνήσεις, σε όσα θα ήθελαν ακόμη να του πουν. Η ζωή συνεχίζεται, αλλά η θέση ενός αγαπημένου προσώπου κρατά πάντοτε το όνομά του.

Στο τέλος του μνημοσύνου, ο προϊστάμενος του ναού, πατέρας Βασίλειος, απηύθυνε λόγια παρηγοριάς προς την οικογένεια και τους παρευρισκομένους. Μίλησε για τον πόνο του αποχωρισμού, τονίζοντας ότι η πίστη δεν αναιρεί τη θλίψη ούτε στερεί από τον άνθρωπο το δικαίωμα να δακρύσει.

«Πονάμε επειδή αγαπήσαμε», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπενθυμίζοντας ότι και ο ίδιος ο Χριστός δάκρυσε μπροστά στον τάφο του Λαζάρου.

Κεντρικό μήνυμα της ομιλίας του ήταν η χριστιανική ελπίδα της Ανάστασης. Όπως εξήγησε, η Εκκλησία προσεύχεται για εκείνους που έχουν φύγει, εμπιστευόμενη την ύπαρξή τους στην αγάπη και στο έλεος του Θεού. Το μνημόσυνο αποτελεί έτσι έκφραση μιας σχέσης που συνεχίζεται μέσα από την προσευχή.

«Η αγάπη μας προς τον άνθρωπο που έφυγε δεν σταματά στον τάφο. Αλλάζει τρόπο εκφράσεως και γίνεται προσευχή», υπογράμμισε ο πατέρας Βασίλειος. Παράλληλα, αναφέρθηκε στη μνημόνευση στη Θεία Λειτουργία και στις πράξεις ελεημοσύνης που μπορούν να προσφέρονται στη μνήμη του Δημήτρη, ως συνέχεια αυτής της αγάπης.

Η σημερινή προσέλευση ανέδειξε πόσοι άνθρωποι θέλησαν να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη του και να σταθούν στο πλευρό της Κατερίνας, του παιδιού του και της αδελφής του. Κανείς δεν μπορεί να απαλύνει με λίγες λέξεις μια τόσο προσωπική απώλεια. Μπορεί, όμως, να προσφέρει τη ζεστασιά της ανθρώπινης παρουσίας και τη βεβαιότητα ότι η οικογένεια δεν είναι μόνη.

Για τους δικούς του ανθρώπους, ο Δημήτρης θα παραμένει μέρος της ζωής τους μέσα από όσα μοιράστηκαν μαζί του. Μέσα από τις μικρές και μεγάλες στιγμές που ο χρόνος μετατρέπει σε πολύτιμες αναμνήσεις. Και μέσα από την αγάπη που εξακολουθεί να συνδέει μια σύζυγο με τον άνθρωπό της, ένα παιδί με τον πατέρα του, μια αδελφή με τον αδελφό της.

Αιωνία του η μνήμη.

.

.

.