Υπήρξε μια εποχή που τα βίντεο με χειραψίες στη λαϊκή, χαμόγελα σε καφετέριες και αυθόρμητες δήθεν συζητήσεις με πολίτες θεωρούνταν επικοινωνιακό ατού. Εκείνη η εποχή, όμως, έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Το τελευταίο βίντεο του κ. Βαγγέλη Ντηνιακού μοιάζει να έχει βγει από εγχειρίδιο πολιτικού μάρκετινγκ περασμένων δεκαετιών. Ο υποψήφιος περπατά ανάμεσα στον κόσμο, ανταλλάσσει χειραψίες, ακούει παράπονα, χαμογελά και η κάμερα καταγράφει κάθε «αυθόρμητη» στιγμή με τόση επιμέλεια, που τελικά χάνεται κάθε ίχνος αυθεντικότητας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένας πολιτικός συναντά πολίτες. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Το πρόβλημα είναι ότι επιχειρείται να παρουσιαστεί ως πολιτική πρόταση ένα επικοινωνιακό στερεότυπο που πλέον δεν πείθει κανέναν.
Οι πολίτες του Χαϊδαρίου δεν αναζητούν άλλες εικόνες περιπάτων στη λαϊκή αγορά. Αναζητούν απαντήσεις. Δεν ενδιαφέρονται για το πόσες χειραψίες καταγράφηκαν στην κάμερα, αλλά για το τι έμεινε πίσω από αυτές. Και στο συγκεκριμένο βίντεο, πίσω από τις εικόνες υπάρχει περισσότερο σκηνοθεσία παρά ουσία.
Ίσως γι’ αυτό το βίντεο προκαλεί περισσότερο αμηχανία παρά εντύπωση. Γιατί θυμίζει μια πολιτική αντίληψη που θεωρεί ότι η εικόνα αρκεί για να υποκαταστήσει το περιεχόμενο.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: ποιος συμβουλεύει επικοινωνιακά τον κ. Ντηνιακό;
Διότι αν η στρατηγική εξακολουθεί να βασίζεται στη λογική «πάμε μια βόλτα στη λαϊκή, βγάζουμε μερικές χειραψίες και ανεβάζουμε ένα βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα», τότε μάλλον κάποιος δεν έχει καταλάβει ότι οι πολίτες έχουν προχωρήσει πολύ πιο μπροστά.
Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι το βίντεο. Είναι η αντίληψη που κρύβεται πίσω από αυτό. Και ίσως ο κ. Ντηνιακός, πριν ζητήσει ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών, να πρέπει πρώτα να αναζητήσει έναν επικοινωνιολόγο που να ζει στο 2026 και όχι στο 1996.
