Δε συνηθίζω να αναδεικνύω θέματα και να χαρακτηρίζω καταστάσεις αν τα όσα υποστηρίζω δεν έχουν αντικειμενικό υπόβαθρο.

Υποστήριξα,σε μια από τις τελευταίες αναρτήσεις μου στο διαδίκτυο,  ότι η μεταφορά της Βιβλιοθήκης από το κτήριο της οδού Σερίφου, που στεγάζεται για πάνω από 20 χρόνια, στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης, συρρικνώνει και υποβαθμίζει το θεσμό της βιβλιοθήκης. Στην αναφορά μου αυτή απάντησε ο Αντιδήμαρχος κος Ντάβιος, μέσω ηλεκτρονικής εφημερίδας. Είπε, στόχος της Δημοτικής Αρχής μέσω της μεταφοράς είναι η αναβάθμιση της Βιβλιοθήκης και παρέθεσε σειρά ισχυρισμών.

Ας δούμε λοιπόν τι συμβαίνει:

1^ον. Σήμερα,στον πρώτο όροφο όπου στεγάζεται η Βιβλιοθήκη, υπάρχουνδώδεκα χιλιάδες (12.000) τίτλοι βιβλίων και καταλαμβάνουν διακόσια τριάντα δύο (232) μέτρα ράφια. Επίσης  είναι στοιβαγμένοι σε αποθηκευτικούς χώρους του κτηρίου, άλλες 4.000 περίπου τίτλοι βιβλίων. Οι τίτλοι αυτοί δεν έχουν ταξινομηθεί γιατί δεν έχουν παραχωρηθεί επιπλέον  χώροι στο συγκεκριμένο κτήριο προς χρήση της Βιβλιοθήκης.

Στο Κέντρο Λόγου και Τέχνηςτα ράφια που υπάρχουν καλύπτουν περίπου 100 μέτρα.

2^ον. Είναι τελείως  ανακριβές ότι το  ύψος της οροφής του χώρου της βιβλιοθήκης είναι λιγότερο από δύο (2) μέτρα – μάλλον δεν την έχουν επισκεφθεί. Το ύψος της βιβλιοθήκης είναι 3,15 και του Κέντρου Λόγου και Τέχνης  είναι 2,85 μέτρα.

3^ον. Το Κέντρο Λόγου και Τέχνης, παρά τα προβλήματα που έχει με τη στεγανότητα της στέγης,είναι ένα κόσμημα για το Δήμο παρ’ όλο που δεν έχει αξιοποιηθεί κατάλληλα. Όμως τόσο η διαρρύθμιση  όσο και το μέγεθός του δεν επαρκεί για να φιλοξενήσει τον όγκο των βιβλίων της Βιβλιοθήκης και την τυχόν επέκτασή της.

4^ον. Στο κτήριο της Σερίφου 2 (πρώην Πνευματικό Κέντρο) δεν είναι εύκολη η πρόσβαση στα ΑΜΕΑ και σε όσους  αντιμετωπίζουν προβλήματα κινητικότητας. Δεν έχει κατασκευαστεί ράμπα και ο ανελκυστήρας δεν είναι κατάλληλος. Γεννάται όμως το ερώτημα: ενώ γι’ αυτούς τους χρήστες της βιβλιοθήκης δεν είναι προσβάσιμος ο χώρος, πώς  είναι προσβάσιμος για τους πολίτες που έχουν ανάγκη των υπηρεσιών υγείας (ΤΟ.Μ.Υ.) και κατά κύριο λόγο βρίσκονται σε αδυναμία ή είναι ηλικιωμένοι;

Είναι σαφές ότι υπό την πίεση   της δημιουργίας των ΤΟΜΥ, απλά  ο χώρος της βιβλιοθήκης αποτέλεσε την  εύκολη λύση. Η οποία  λύση, επενδύεται με έναν υποτιθέμενο, μεγαλόπνοο σχεδιασμό  αναβάθμισης!

Ποιό είναι το σχέδιο αναβάθμισης της βιβλιοθήκης;  Ο κατακερματισμός της σε διάφορα σημεία, λες και τα βιβλία είναι περιοδικά ποικίλης ύλης; Η χρήση Ίντερνετ και η απόκτηση ιστοσελίδας; Τι εμπόδιζε το Δήμο να τα έχει ήδη υλοποιήσει και να τα θέσει στη διάθεση της βιβλιοθήκης και του αναγνωστικού κοινού;

Μόνο προχειρότητα και έλλειψη σχεδιασμού δείχνει η απόφαση μεταφοράς,  χωρίς καμία μελέτη.

Εκείνο όμως που προκαλεί μεγαλύτερη έκπληξη και προβληματισμό είναι  ο τρόπος θεώρησης του θεσμού της βιβλιοθήκης από τον αντιδήμαρχο και τη δημοτική αρχή. Η αντίληψη που αναδύεται, μέσα από την φράση που αποδίδεται στον εκπρόσωπο της Δημοτικής Αρχής κ. Ντάβιο, ότι «Υπάρχουν σήμερα στη βιβλιοθήκη ανεπίκαιρα αναγνώσματα από την εποχή του αείμνηστου Μήτρου Σουλιμιώτη, τα οποία δεν έχουν κανένα αναγνωστικό ενδιαφέρον και κανείς δεν τα έχει αναζητήσει επί δεκαετίες και απλά υπάρχουν εκεί χωρίς κανένα όφελος» είναι επικίνδυνη. Σκοταδιστική θα έλεγα. Οδηγεί στη λογική να τα πετάξουμε και ίσως να τα κάψουμε για να μην πιάνουν τόπο. Δεν γνωρίζουν ότι ο πλούτος της γνώσης δεν έχει σύνορα και εποχές. Δεν γνωρίζουν τι εστί Βιβλιοθήκη.

Το βιβλίο, όποιας εποχής, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται αναχρονιστικό γιατί αποτελεί μέσο ανάπτυξης της φιλαναγνωσίας, ζωντανό κύτταρο γνώσης και πολιτισμικής συνέχειας.

Μιχάλης Γιάγκας

Δημοτικός Σύμβουλος

Επικεφαλής συνδυασμού «Αγία Βαρβάρα – ΔΥΝΑΤΗ ΠΟΛΗ»