Η Δημοτική Αρχή σκέφτεται να μεταφέρει τη Βιβλιοθήκη από την έδρα της στο Πνευματικό Κέντρο στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης και επειδή ο αριθμός των βιβλίων είναι μεγάλος, σκέφτεται να διαμοιράσει τα βιβλία και σε άλλα κτίρια.
Η μεταφορά αυτή δεν οδηγεί απλώς στην υποβάθμιση της Βιβλιοθήκης αλλά στη διάλυσή της. Σε μια εποχή που το διαδίκτυο κυριαρχεί και μαζί με αυτό η πληροφορία ισχυροποιείται απέναντι στη γνώση, σε μια εποχή που τίθεται επίμονα το ζήτημα της ποιότητας της μόρφωσης, η Δημοτική Αρχή παίρνει ξεκάθαρα θέση μέσω αυτής της κίνησης. Κατά την άποψή της το βιβλίο είναι δευτερευούσης σημασίας. Ο διαμελισμός της Βιβλιοθήκης την καταδικάζει. Θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους εναπομείναντες ενδιαφερόμενους και σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορέσει να έλξει νέους αναγνώστες.
Ένα άλλο ερώτημα είναι το εξής: το Κέντρο Λόγου και Τέχνης πού θα πάει; Και αυτό, όπως φαίνεται, κρίνεται άχρηστο από τη Δημοτική Αρχή διότι θα το καταργήσει. Το Κέντρο Λόγου και Τέχνης δημιουργήθηκε για πνευματικές-πολιτιστικές εκδηλώσεις και με όραμα να γίνει μορφωτικό κέντρο, Ανοιχτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο. Να γίνονται δηλαδή σε αυτό σεμινάρια και διαλέξεις με σκοπό να φέρει τους δημότες κοντά στον Ακαδημαϊκό και όχι μόνο κόσμο. Αναλόγως λοιπόν εξοπλίστηκε, διακοσμήθηκε και δημιουργήθηκαν οι βοηθητικοί του χώροι. Άλλο πράγμα η Βιβλιοθήκη και άλλο πράγμα το Κέντρο Λόγου και Τέχνης. Αν το Κέντρο Λόγου και Τέχνης ήταν μεγάλο κτίριο με πολλούς χώρους φυσικά και θα μπορούσε σε ένα τμήμα του να φιλοξενήσει τη Βιβλιοθήκη (ολόκληρη βέβαια). Όμως στην περίπτωσή μας δεν ισχύει.
Αλλά η αξιολόγηση είναι πάντα ανάλογη με το επίπεδο των ιθυνόντων. Τι μπορεί λοιπόν να μας σώσει από την κουλτούρα της υποκουλτούρας της Δημοτικής μας Αρχής;
Η απαγόρευση. Ας ξανασκεφτούν αυτόν τον σχεδιασμό διότι όφειλαν να γνωρίζουν ότι το Κέντρο Λόγου και Τέχνης δεν μπορεί να αλλάξει χρήση. Aγοράστηκε το ακίνητο γι’ αυτόν τον προορισμό και φτιάχτηκε για τη συγκεκριμένη χρήση με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε οποιαδήποτε αλλαγή της χρήσης είναι παράνομη.