Σαν σήμερα

Η σφαγή του Διστόμου: Ένα ναζιστικό έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο

Published

4 έτη ago

11 Ιουνίου, 2022

Τον ιερέα του χωριού, τον παπά Σωτήρη, τον αποκεφάλισαν, οι γυναίκες πριν θανατωθούν βιάστηκαν, ενώ 53 παιδιά μέχρι 16 ετών εκτελέστηκαν εν ψυχρώ.

Σαν σήμερα στις 10 Ιουνίου του 1944, το χωριό του Διστόμου έγραψε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της Ελληνικής ιστορίας και οι ναζί κατακτητές μια από τις πιο βρώμικες, της δικής τους ιστορίας.

Χειρότερο όμως από τη σφαγή είναι η εμμονή κάποιων «εθνικιστών» ακροδεξιών που υποστηρίζουν πως για ότι έγινε φταίνε οι Έλληνες που έκαναν αντίσταση. Εάν δεν αντιστέκονταν οι Γερμανοί δεν θα έκαναν καμία σφαγή. Λένε ανερυθρίαστα.

Τον Ιούνιο του 1944 οι Γερμανικές δυνάμεις χάνουν σε όλα τα μέτωπα. Συντρίβονται στα ανατολικά ενώ 4 μέρες πριν, στα δυτικά οι σύμμαχοι άρχισαν την αποβίβαση των δυνάμεων τους στη Νορμανδία.

Οι Γερμανοί έψαχναν να απαγκιστρώσουν δυνάμεις από τις κατακτημένες περιοχές για να τις στείλουν στη Νορμανδία για να συνδράμουν στις εκεί μάχες. Από την Ελλάδα, δεν κατάφεραν να απαγκιστρώσουν καμία. Η παρουσία των ανταρτών και οι συνεχείς επιθέσεις τους, τους καθηλώνουν.

Μάλιστα στην περιοχή της Βοιωτίας που βρίσκεται το Δίστομο, δεν δημιουργήθηκαν ποτέ «Τάγματα Ασφαλείας», οι ντόπιοι δηλαδή τσολιάδες που «γερμανοντύθηκαν» και πολεμούσαν στο πλευρό των ναζί απέναντι σε Έλληνες.

10 Ιουνίου 1944

Τα ξημερώματα της 10^ης Ιουνίου του 1944 ο εικοσιεξάχρονος λοχαγός των SS του 2ου λόχου του 1ου τάγματος του 7ου τεθωρακισμένου συντάγματος της αστυνομίας SS, Φριτς Λάουτενμπαχ, έλαβε διαταγή να μετακινήσει το λόχο του από τη Λιβαδειά προς τα χωριά Δίστομο, Στείρι και Κυριάκι. Σκοπός των γερμανών ήταν να εντοπίσουν τους αντάρτες του ΕΛΑΣ που δρούσαν στη δυτική πλευρά του Ελικώνα, και οι οποίοι τους είχαν τσακίσει.

Για να κάνουν τους αντάρτες να βγουν από τις θέσεις τους οι γερμανοί είχαν δημιουργήσει ένα «δόλωμα». Δυο ελληνικά φορτηγά (τα οποία είχαν επιτάξει) προπορεύονταν της κύριας φάλαγγας. Μέσα στα φορτηγά υπήρχαν πάνοπλοι SS ντυμένοι χωρικοί.

Την ίδια στιγμή προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια μέγγενη γύρω από τους αντάρτες και ο 10ος και 11ος λόχος του 3ου τάγματος από την Άμφισσα κατευθύνονταν προς το Δίστομο για να συναντήσουν το 2ο λόχο.

Αντάρτες όμως δεν υπήρχαν πουθενά. Δεν είχαν τσιμπήσει το δόλωμα και δεν είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους. Οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο για να ανασυνταχτούν και εκεί έδωσαν εντολή σε όλους τους κατοίκους να μην απομακρυνθούν μέχρι να επιστρέψουν.

Η μάχη με τον ΕΛΑΣ

Είχαν μάθει ότι ΕΛΑΣίτες βρίσκονταν στο Στείρι, το χωριό που ήταν δίπλα. Ξεκίνησαν άρον άρον για να τους συναντήσουν και να τους εξολοθρεύσουν. Στην περιοχή «Καταβόθρα» όμως, οι αντάρτες είχαν στήσει τη δική τους παγίδα.

Η μάχη ήταν σφοδρή. Ο 11^ος λόχος του 3^ου τάγματος του 34^ου συντάγματος του ΕΛΑΣ, άρχισε να λιανίζει τους ναζί. Στις 2 το μεσημέρι οι γερμανοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Άφησαν πίσω τους 6 με 8 νεκρούς ενώ περισσότεροι από 15 άνδρες των SS τραυματίστηκαν.

Δίστομο

Οι Γερμανοί αφρίζοντας επέστρεψαν στο Δίστομο. Θεώρησαν ότι οι Διστομιώτες ειδοποίησαν τον ΕΛΑΣ και τους έστησε παγίδα. Αποφάσισαν να εκδικηθούν δολοφονώντας αθώους ανθρώπους, βιάζοντας γυναίκες και ξεκοιλιάζοντας μικρά παιδιά.

Η σφαγή άρχισε αμέσως από τον 2^ο λόχο του 8ου Συντάγματος της 4ης Αστυνομικής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας Γρεναδιέρων των SS. Όποιον έβρισκαν μπροστά τους τον δολοφονούσαν εν ψυχρώ. Άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένους, έγκυες, μικρά παιδιά.

Η μαρτυρία ενός άνδρα που κατάφερε να επιζήσει της σφαγής παριστάνοντας τον νεκρό είναι συγκλονιστική: «Αντίκρισα στη μέση του σπιτιού την αδελφή μου ανάσκελα, γυμνή από τη μέση και κάτω. Το φουστάνι της ήταν γυρισμένο προς τα πάνω και σκέπαζε το σχισμένο και κομματιασμένο στήθος της, το πρόσωπό της ήταν παραμορφωμένο, όλο το σώμα της κατακομματιασμένο. Μα το χειρότερο και φρικαλεότερο θέαμα ήταν, όταν από τη στάση του σώματός της κατάλαβα ότι οι Γερμανοί είχαν βιάσει το άψυχο κορμί της. Δίπλα της βρισκόταν το τεσσάρων μηνών κοριτσάκι της λογχισμένο, με σπασμένο το κεφαλάκι του, και στο στόμα του είχε τη ρώγα του στήθους της μάνας του που είχαν κόψει εκείνοι οι κανίβαλοι. Το άλλο κοριτσάκι της, η 6χρονη Ελένη, βρισκόταν στο κατώφλι του σπιτιού μέσα σε μια λίμνη αίματος με βγαλμένα τα σπλάχνα του. Το είχαν ξεκοιλιάσει με μαχαίρι. Το αγόρι της, ο 3χρονος Γιάννης, το βρήκα νεκρό στην αυλή με λιωμένο κεφάλι».

Το μακελειό σταμάτησε μόνον όταν νύχτωσε και οι ναζί φοβούμενοι αντεκδίκηση του ΕΛΑΣ, αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Λιβαδειά. Πρώτα έκαψαν όλα τα σπίτια του χωριού. Πριν απομακρυνθούν από το χαροκαμένο χωριό, κρέμασαν σε όλα τα δέντρα στον δρόμο, πτώματα αθώων ανθρώπων. Κατά την επιστροφή τους στη βάση τους σκότωναν όποιον άμαχο συναντούσαν στον δρόμο.

Μαρτυρικό χωριό

Οι νεκροί του Διστόμου έφτασαν τους 228. Ήταν 117 γυναίκες και 111 άνδρες. Ανάμεσα τους 53 παιδιά κάτω των 16 ετών. Ο απεσταλμένος του Ερυθρού Σταυρού ο Ελβετός George Wehrly ο οποίος έφτασε στο Δίστομο λίγες ημέρες μετά τη σφαγή μίλησε για 600 νεκρούς.

Η θηριωδία των ναζί στο Δίστομο έγινε αμέσως γνωστή από το ραδιόφωνο του BBC. Οι ναζί δεν προσπάθησαν να την δικαιολογήσουν. Η Γερμανική Διοίκηση της Αθήνας απροκάλυπτα την απέδωσε στους κατοίκους του Διστόμου «οι οποίοι βοήθησαν αντάρτες και δεν συμμορφώθηκαν με τις εντολές του Γερμανικού στρατού».

Έγκλημα πολέμου

Ο λοχαγός των SS Φριτς Λάουτενμπαχ ο άνθρωπος που εκτέλεσε την εντολή για τη σφαγή του Διστόμου, μετά το τέλος της συνέταξε ψευδή αναφορά που ανέφερε ότι οι άνδρες του δέχθηκαν επίθεση «με όλμους, αυτόματα όπλα και τουφέκια από τη μεριά του Διστόμου».

Η αναφορά του Λάουτενμπαχ αμφισβητήθηκε αμέσως καθώς ο πράκτορας της μυστικής υπηρεσίας, o οποίος συνόδευε επίσης το τάγμα, ο Τζορτζ Κοχ υπέβαλλε ξεχωριστή αναφορά κατά την οποία βεβαίωσε ότι το τάγμα στην πραγματικότητα έπεσε σε ενέδρα πολλά μίλια έξω από το Δίστομο.

Επικεφαλής των Γερμανικών Δυνάμεων που έκαναν τη σφαγή ήταν ο διοικητής Χάνς Ζάμπελ ο οποίος έδωσε και την εντολή. Μετά το τέλος του πολέμου ο Ζάμπελ συνελήφθη στη Γαλλία και ύστερα από αίτημα εκδόθηκε στην Ελλάδα και προφυλακίστηκε.

Όμως ο ναζί σφαγέας που έδρασε στη χώρα μας, με κάποιον μυστήριο τρόπο αντί να δικαστεί και να πληρώσει για τα εγκλήματα του, εκδίδεται ξανά πίσω στη (Δυτική) Γερμανία το 1949 με πρόσχημα μια άλλη υπόθεση. Ο Ζάμπελ λίγο καιρό μετά κυκλοφορούσε και πάλι ελεύθερος.

Η ιστορία μιας φωτογραφίας

Μια φωτογραφία – σύμβολο για τη σφαγή του Διστόμου που στοιχειώνει τους πάντες και είναι παντού αναγνωρίσιμη ακόμη και σήμερα είναι εκείνη της νέας γυναίκας με το μαύρο μαντίλι που όρθια με τα χέρια σταυρωμένα θρηνεί.

Ο Ουκρανο – αμερικανός φωτογράφος πολεμικός ανταποκριτής του περιοδικού Life, Ντμίτρι Κεσέλ, τον Οκτώβριο του 1944 πέρασε από το Δίστομο. Φωτογράφισε όσους κατοίκους είχαν επιζήσει οι οποίοι έμεναν μέσα στα καμένα σπίτια τους.

Εκεί συνάντησε την Μαρία Παντσίκα, τη γυναίκα με το μαύρο μαντίλι που θρηνούσε τη δολοφονία των δικών της ανθρώπων. Τη φωτογράφησε την 1^η Νοεμβρίου του 1944 και στις 27 Νοεμβρίου το περιοδικό Life βγήκε με πρωτοσέλιδο τη φωτογραφία της και τίτλο: «Τι έκαναν οι Γερμανοί στην Ελλάδα».

Κύριο του άρθρο ήταν οι Γερμανικές θηριωδίες στη χώρα μας. Η λεζάντα της φωτογραφίας έγραφε: «Η Μαρία Παντίσκα κλαίει ακόμα, τέσσερις μήνες αφότου οι Γερμανοί σκότωσαν τη μητέρα της σε σφαγή στο ελληνικό χωριό του Διστόμου».

Η Μαρία Παντσίκα πέθανε το 2009, στα 84 της χρόνια.

πηγή: in.gr

Σαν σήμερα

«Η Σμύρνη μάνα καίγεται…» – 104 χρόνια από τη Γενοκτονία και τον ξεριζωμό του Μικρασιατικού Ελληνισμού

Published

1 εβδομάδα ago

14 Σεπτεμβρίου, 2026

dikaiosinisimera

Η 14η Σεπτεμβρίου δεν είναι μια απλή ημερομηνία στο ημερολόγιο.

Είναι ημέρα μνήμης, πόνου και ιστορικού χρέους. Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. «Η Σμύρνη μάνα καίγεται…»

Το 1922 η Σμύρνη παραδόθηκε στις φλόγες και στον τρόμο. Έλληνες δολοφονήθηκαν, σφαγιάστηκαν, κακοποιήθηκαν και εκδιώχθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες, μέσα στην επικράτηση των κεμαλικών δυνάμεων. Πίσω από τους αριθμούς υπήρχαν άνθρωποι. Μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους. Παιδιά που έμειναν ορφανά. Οικογένειες που ξεκληρίστηκαν. Άνθρωποι που μέσα σε λίγες ώρες έχασαν το σπίτι τους, την περιουσία τους, την πατρίδα τους, ακόμη και τους δικούς τους ανθρώπους.

Στην προκυμαία της Σμύρνης γράφτηκαν σκηνές φρίκης που έμειναν ανεξίτηλες στην ιστορική μνήμη. Μπροστά η θάλασσα. Πίσω οι φλόγες. Γύρω ο θάνατος. Χιλιάδες απελπισμένοι άνθρωποι αναζητούσαν έναν δρόμο σωτηρίας. Ένας Ελληνισμός αιώνων ξεριζωνόταν μέσα στο αίμα και στη φωτιά. Δεν ήταν απλώς μια «δύσκολη στιγμή» της Ιστορίας.

Ήταν η κορύφωση χρόνων διωγμών, εκτοπίσεων, σφαγών και της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Και αυτή η ιστορική μνήμη δεν μπορεί ούτε να παραγραφεί ούτε να σβήσει. Όσοι κατάφεραν να σωθούν πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς. Άφησαν πίσω σπίτια, εκκλησίες, σχολεία, γειτονιές και τους τάφους των προγόνων τους.

Έφτασαν στην Ελλάδα με ελάχιστα υπάρχοντα, αλλά κουβαλώντας έναν ολόκληρο πολιτισμό. Και ξανασηκώθηκαν. Έχτισαν από την αρχή τις ζωές τους, δημιούργησαν συνοικίες και πόλεις και έφεραν μαζί τους τη μουσική, τις γεύσεις, τις παραδόσεις, την πίστη και την ψυχή της Μικράς Ασίας.

Ρίζωσαν ξανά, χωρίς ποτέ να ξεχάσουν τις αλησμόνητες πατρίδες. 104 χρόνια μετά, δεν ξεχνάμε και δεν ωραιοποιούμε την Ιστορία.

Δεν ξεχνάμε τους νεκρούς. Δεν ξεχνάμε τις σφαγές. Δεν ξεχνάμε τους διωγμούς. Δεν ξεχνάμε τον βίαιο ξεριζωμό. Δεν ξεχνάμε τη Γενοκτονία.

Γιατί η ιστορική μνήμη δεν είναι μίσος απέναντι στους λαούς.

Είναι χρέος απέναντι στους νεκρούς και απαίτηση να μη σβήσουν ποτέ από την Ιστορία ούτε τα θύματα ούτε οι ευθύνες των θυτών.

«Η Σμύρνη μάνα καίγεται…» Η Σμύρνη κάηκε. Ο Μικρασιατικός Ελληνισμός ξεριζώθηκε μέσα στο αίμα.

Η μνήμη όμως δεν κάηκε ποτέ.

14 Σεπτεμβρίου – ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.

Σαν σήμερα

31 Αυγούστου 1922: Η τραγική επέτειος του εμπρησμού της Σμύρνης

Published

2 έτη ago

30 Αυγούστου, 2024

dikaiosinisimera

Η 31η Αυγούστου του 1922 έχει χαραχτεί στην ελληνική συλλογική μνήμη ως η ημέρα έναρξης της Kαταστροφής της Σμύρνης που αποτέλεσε και τον τραγικό επίλογο της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Στις 31 Αυγούστου του 1932, όταν συμπληρώνονταν δέκα μόλις χρόνια από τα τραγικά εκείνα γεγονότα όλα ήταν ακόμα νωπά. Γράφουν όχι ιστορικοί αλλά εκείνοι που έζησαν την ανείπωτη τραγωδία.

«ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΝΕΑ»,31.8.1932, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Γράφουν τα «ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΝΕΑ»:

«Είνε η σημερινή, η τραγικώτατη επέτειος του εμπρησμού της Σμύρνης. Το μίσος και η διαβολική μανία της καταστροφής του Ασιάτου βαρβάρου, σαν σήμερα προ δέκα χρόνων, έβαλαν φωτιά από “δεκατέσσερες μεριές” στη Σμύρνη, τη Σμύρνη την ελληνική, τη Σμύρνη την αξέχαστη, τη Σμύρνη τη χιλιοτραγουδισμένη, τη Σμύρνη μας, τη Σμύρνη μας, τη Σμύρνη μας. (…)

»Ο Νουρεδίν, βαλής της Σμύρνης, αυτός εμελέτησεν, εσχεδίασε, διέταξε τον εμπρησμόν και έκανεν ό,τι εχρειάζετο διά να υπάρξη ο εμπρησμός αυτός αποφασιστικός. (…)

»Η πολιτική, η διπλωματία, η “λήθη” των περασμένων καλά και άγια. Αλλά υπήρχε κάτι καλλίτερον και κάτι αγιώτερον από όλα αυτά. Το αίμα των ανθρώπων που εχύθη εκεί πέρα μια μέρα σαν αυτή προ δέκα χρόνων.

»Η επίσημη πολιτική μιας χώρας έχει το δικαίωμα και μάλιστα και το καθήκον να ξέρη να ξεχνά. Ημείς οι άλλοι οφείλομεν να πειθαρχούμε. Σύμφωνοι. Αλλ’ αυτό μας το καθήκον δεν σημαίνει διόλου πως πρέπει και να ξεχνάμε. (…)

»Η γενεά η δική μας, η γενεά που έζησε τη χαρά του λευτερωμού της Σμύρνης, αλλά και τον ανείπωτο πόνο της καταστροφής και του χαμού της, δεν μπορεί και ούτε πρέπει να ξεχάση. Να σφίξη την καρδιά, να δαγκώση τα χείλη, να πειθαρχήση; Ναι. Αλλά μόνον αυτά. Να ξεχάση; Ποτέ. Πώς θα μπορούσε πρώτον να ξεχάση; Και πώς δεύτερον δεν θα πρόδιδε τον πόνο της- δηλαδή ό,τι την ανυψώνει περισσότερο – αν, έστω τα κατάφερνε να λησμονήση;

»Να ξεχάσωμε; Εμείς δεν μπορούμε να ξεχάσωμε. Λοιπόν θα θυμόσαστε! Θα θυμόσατε πάντα!

Ο εμπρησμός

»Σαν σήμερα το απόγευμα, κατά τας 2 η ώρα, μυστηριωδώς ενεφανίσθη εις τη Σμύρνη η φωτιά. Από δύο – τρία σημεία. Πού πρώτα; Ποιος ξέρει; Στην Αγία Κατερίνη; Στ’ Αρμένικα; Στα Γυαλάδικα; Στο νοσοκομείο; Ποιος θα μπορούσε να το πη; Αι πληροφορίαι συγκρούονται και το πράγμα είναι ευεξήγητο, διότι οι διάφοροι αυτόπται αποδίδουν την αρχή της φωτιάς εις το σημείον που υπέπεσε πρώτον στην αντίληψι του καθενός. Αλλά τα σημεία εις τα οποία ενεφανίσθη ταυτοχρόνως η φωτιά ήσαν πολλά γιατί και το κακόν ήταν ωργανωμένον. (…)

»Ο λοχαγός κ. Παπαϊωάννου, εις το ημερολόγιόν του (…) γράφει ότι κατέστη αδύνατον να γνωσθή από πού πρώτον εξεπήδησαν αι φλόγες που έκαναν τη Σμύρνη στάχτη και περιορίζεται με λιτότητα στρατιωτικήν να γράψη τα εξής:

Την Τετάρτην το απόγευμα ήρχισεν από πολλά σημεία η πυρκαϊά της Σμύρνης, την δε νύχτα από της φλόγες εφωτίζετο ολόκληρος η Σμύρνη και ο λιμήν.

»Έτσι η Σμύρνη, “η κορώνα της Ιωνίας”, όπως λέγει ο κ. Προκοπίου εις ένα ωραίο βιβλιαράκι του – «η Σμύρνη με τους χαρούμενους χριστιανικούς μαχαλάδες της και τα ντουρσέκια της, με τα χαριτωμένα σπιτάκια της, με τα σαχνισίνια της, με τα μερακλίδικα και στολισμένα με γλάστρες μπαλκόνια της, με της είκοσι μεγάλες εκκλησίες και τα καμπαναριά της, το μουσείο και τη βιβλιοθήκη και τα σχολεία της, με την ευαγγελική της σχολή, πνευματικό φάρο της ελληνικής Μικράς Ασίας και το νοσοκομείο της, η Σμύρνη με τα πλούτη της και τα φώτα της και της ωμορφιές της, η Σμύρνη η ζηλευτή και χαριτωμένη, η γεμάτη μαγεία, η καμαρωτού, η ανοιχτόκαρδη, η φιλόξενη, η εύθυμη, η τιμημένη, η θρήσκα, η Ελληνοπούλα, η Γκιαούρ Ισμίρ, έγινε σε λίγες ώρες μια φοβερή κόλασις φωτιάς και καπνού, για να καταλήξη σε δυό μέρες ένα φρικτό καρβουναριό γεμάτο αποκαΐδια, μια πελώρια έκτασις ερειπίων και φοβεράς άσβολης από την οποίαν ανεδίδετο επί ημέρας η φρικιαστική τσίκνα καμένων σαρκών, ζώων και άνθρωπων που απετεφρώθησαν μέσα στα σπίτια φρικτά ολοκαυτώματα».

Στην προκυμαία

»Όσω για της σκηνές της φρίκης και της κολάσεως που εξετυλίχθησαν τότε, ποιος θα είχε το κουράγιο να της περιγράψη; Ποιος θα μπορούσε να δώση μίαν έστω και μόνον σχετικώτατα αξία της φρίκης, της πραγματικότητος εντύπωσι από της τραγωδίες που εξετυλίχθησαν εκείνη την Τετάρτη ιδίως, εις τους δρόμους και της συνοικίες της Σμύρνης;

»Πώς θα ήτο δυνατόν να περιγραφή η σκηνή του καταποντισμού της γκαζελίνης, της μεγάλης βενζινακάτου η οποία αναποδογύρισε υπό το βάρος του αμέτρου κόσμου των γυναικοπαίδων τα οποία διωκόμενα από τη φωτιά και το βόλι ή το φάσγανον των εμπρηστών και των σφαγέων εζητούσαν τη σωτηρία όπου μπορούσαν;

«ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΝΕΑ»,31.8.1932, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

»Ποιος θα πη για της Ελληνοπούλες που ητιμάσθησαν εμπρός εις τα μάτια ανίσχυρων αδελφών ή πατέρων, για τις μάνες από της ανοιχθείσες με σκληρότατον αστσάλι κοιλιές των οποίων απεσπάσθησαν οι άωροι καρποί;

»Ποιος για τα παλληκάρια που εσφάγησαν σαν αρνιά; Ποιος για τους ιερείς που εκρεμάσθησαν; (…) Για τους γέρους που αφέθηκαν να καούν σαν ποντίκια μέσα εις τα πυρπολούμενα σπίτια, ποιος για την αγωνία των ανθρώπων που ηναγκάσθησαν να καταφύγουν εις τους τάφους του νεκροταφείου, διαμφισβητούντες μια γωνιά από τους σκελετούς και τα λείψανα, διότι είχε πραγματοποιηθή η φρίκη που ο λαός εικονίζει με την σπαρακτικήν επίκλησιν “εβγάτε πεθαμμένοι να μπουν οι ζωντανοί”;

Πηγή: tanea.gr

Σαν σήμερα

ΒΙΝΤΕΟ: Οδοιπορικό «ελευθερίας» 28 χρόνια μετά τις δολοφονίες των Ισαάκ-Σολωμού

Published

2 έτη ago

14 Αυγούστου, 2024

dikaiosinisimera

28 χρόνια μετά τις δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, από τους Τούρκους στην περιοχή της Νεκρής Ζώνης στη Δερύνεια, η μνήμη τους παραμένει ζωντανή.

Το απόγευμα οι δρόμοι της ελεύθερης Κύπρου γέμισαν με μοτοσικλετιστές που επανέλαβαν την ανάγκη επικράτησης της μνήμης απέναντι στη λήθη και το αίτημα για δικαίωση των θυσιών των δυο παλικαριών.

Στη Λευκωσία οι μοτοσικλετιστές συγκεντρώθηκαν στο ΓΣΠ.

Το διήμερο οδοιπορικό μνήμης και αντίστασης από την «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού», έχει κεντρικό πυρήνα τις τέσσερις βουνοκορφές της ελεύθερης Κύπρου και ορίζοντα τον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο.

Μοτοσικλετιστές, δρομείς, ποδηλάτες και κολυμβητές, καταλήγουν στο κοιμητήριο Παραλιμνίου, όπου βρίσκονται οι τάφοι των δυο ηρώων. Εκεί, όπου είναι θαμμένοι οι δύο ήρωες, πλήθος κόσμου μαζεύτηκε για να τιμήσει τη θυσία τους. Στο σημείο βρέθηκε η ανταποκρίτρια του Alpha σε Λάρνακα και ελεύθερη Αμμόχωστο, Κατερίνα Ιωάννου.

Οι εκδηλώσεις θα ολοκληρώνονται στο κατοχικό οδόφραγμα της Δερύνειας, όπου αρκετοί από τους συμμετέχοντες θα διανυκτερεύσουν.

Την Κυριακή 11 Αυγούστου ήταν η 28η επέτειος της δολοφονίας των δυο ηρώων και το μνημόσυνο θα τελεστεί από τον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου στο Παραλίμνι.

Δείτε το ρεπορτάζ της Όλγας Κωνσταντίνου: