Η πρόσφατη έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για το Πάρκο Νεολαίας, με την παρουσία του Υφυπουργού κ. Δαβάκη, πλήθους συλλόγων, φορέων και δημοτών του Χαϊδαρίου, ανέδειξε μια δυσάρεστη αντίφαση. Ενώ το αίτημα της πόλης είναι δίκαιο και ομόφωνο, να μην τσιμεντοποιηθεί ένας από τους τελευταίους πνεύμονες πρασίνου της Δυτικής Αθήνας, ο τρόπος με τον οποίο το διεκδικούμε παραμένει εγκλωβισμένος σε πρακτικές του παρελθόντος. Φωνές, ένταση και ιδεολογικές διαφωνίες που συχνά θολώνουν το κοινό μήνυμα. Αν θέλουμε να λέμε ότι ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν αρκεί να διεκδικούμε ευρωπαϊκά κονδύλια, πρέπει να υιοθετήσουμε και την ευρωπαϊκή κουλτούρα διαλόγου.

Η εμπειρία μου ως ενεργού δημότη που παρευρέθηκε σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή δεν θα έπρεπε να είναι η σύγχυση, αλλά η αίσθηση της συμμετοχής σε μια οργανωμένη διεκδίκηση. Για να γίνει αυτό, η Δημοτική Αρχή οφείλει να εντάξει την τεχνολογία στην υπηρεσία της διαβούλευσης, ως ασπίδα διεκδίκησης.

Ψηφιακή προετοιμασία και ιεράρχηση των ερωτημάτων και προβληματισμών: Αντί για μια ανοιχτή διαδικασία όπου οι ερωτήσεις τίθενται εν θερμώ, ο Δήμος θα μπορούσε το προηγούμενο διάστημα να θέσει σε λειτουργία μια διαδικτυακή φόρμα υποβολής ερωτημάτων προς τον Υφυπουργό και το επιτελείο του εβδομάδες πριν. Έτσι, ο Υπουργός θα ερχόταν αντιμέτωπος με μια συγκεκριμένη, ονομαστική λίστα ερωτημάτων από δημότες και συλλόγους και να έρθει προετοιμασμένος να απαντήσει. Αυτό θα στερούσε από την κεντρική διοίκηση τη δυνατότητα να ελίσσεται με γενικολογίες, καθώς θα έπρεπε να δώσει έγγραφες και τεκμηριωμένες απαντήσεις πάνω σε προκαθορισμένα θέματα.

Οπτικοποίηση του προβλήματος: Σε μια αίθουσα γεμάτη κόσμο, ο λόγος συχνά χάνεται. Μια ψηφιακή παρουσίαση σε προτζέκτορα θα μπορούσε να δείξει γεωγραφικά την έκταση, να αναδείξει με χάρτες το πάρτι εργολάβων που καταγγέλλει ο Δήμος και να συγκρίνει οπτικά το σημερινό πράσινο με το αυριανό τσιμέντο. Ο δημότης πρέπει να βλέπει για τι παλεύει, όχι μόνο να το ακούει.

Άμεση Πληροφόρηση: Για τον πολίτη που δεν είχε προηγούμενη ενημέρωση, η διανομή ενός συνοπτικού οδηγού (με QR codes που παραπέμπουν στις αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου και στα σχέδια αξιοποίησης μέσω του Πράσινου Ταμείου) είναι απαραίτητη. Η γνώση είναι δύναμη και η διάχυση της πληροφορίας σε πραγματικό χρόνο μειώνει την καχυποψία και τον άσκοπο θόρυβο.

Εδώ όμως ανακύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα βασιζόμενο στο έλλειμμα συνέχειας και το αόρατο μελλοντικό σχέδιο που ανακοίνωσε ο Δήμαρχος. Ποιο είναι ακριβώς το σχέδιό μας; Η προηγούμενη διοίκηση είχε καταθέσει το 2021-2023 προτάσεις για την αποκατάσταση του κτιρίου Θεαθήναι μέσω ιδιωτικής εκμίσθωσης, οι οποίες προσέκρουσαν στις τότε ισορροπίες του Δημοτικού Συμβουλίου. Σήμερα, η τωρινή Δημοτική Αρχή αναφέρει ότι υπάρχει μελλοντικό σχέδιο μέσω του Πράσινου Ταμείου. Ωστόσο, στην Ευρώπη του 2026, το να ακούμε ότι “έχουμε σχέδιο” δεν αρκεί ως προφορική διαβεβαίωση. Οφείλει να είναι μια ολοκληρωμένη μελέτη, προσβάσιμη σε κάθε πολίτη. Θέλουμε να ρωτήσουμε λοιπόν: Έχει εκπονηθεί αρχιτεκτονική μελέτη;  Υπάρχει χρονοδιάγραμμα και κοστολόγηση; Πώς θα συνδυαστεί η δασική αναψυχή με τις υφιστάμενες αθλητικές υποδομές;

Η έλλειψη συγκεκριμένων στοιχείων κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου αφήνει κενά που η εκάστοτε κυβέρνηση μπορεί να εκμεταλλευτεί. Η ενημέρωση δεν μπορεί να εξαντλείται σε συνθήματα, απαιτεί τη χρήση τεχνολογίας για την παρουσίαση δεδομένων.

Ο Δήμαρχος κ. Σελέκος επισημαίνει ότι το 70% της έκτασης κινδυνεύει να παραδοθεί σε κατασκευαστικούς ομίλους. Ωστόσο, η πολιτική πίεση προς την κυβέρνηση γίνεται πολύ πιο ισχυρή όταν συνοδεύεται από οργανωμένη ψηφιακή διαμαρτυρία πριν τη διαβούλευση. Όταν μια πόλη παρουσιάζει 5.000 υπογραφές και 62 αποφάσεις φορέων μέσα από μια δομημένη ψηφιακή πλατφόρμα, δείχνει ότι είναι μια κοινωνία οργανωμένη, αποφασισμένη και σύγχρονη. Το Πάρκο Νεολαίας είναι η ταυτότητά μας. Η διεκδίκησή του είναι μια μάχη για την ποιότητα της ζωής μας. Ας τη δώσουμε, λοιπόν, με τα εργαλεία του 2026. Η Ευρώπη δεν είναι μόνο ένας γεωγραφικός προορισμός ή μια πηγή χρηματοδότησης. Είναι ο τρόπος με τον οποίο συζητάμε, διαφωνούμε και τελικά προστατεύουμε το κοινό μας σπίτι.

Ας γίνουμε, επιτέλους, η Ευρώπη που ονειρευόμαστε και μέσα στις αίθουσες των δημοτικών συμβουλίων μας.